Uzasadnienie
Pismem z 17 maja 2013 r. A. P. (dalej: "Skarżący") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie czynności organu dokonanej w postępowaniu egzekucyjnym.
Organ w zaskarżonym piśmie wyraził swoje stanowisko o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym wobec Skarżącego. Wskazał, że w tym zakresie obowiązują przepisy art. 66c § 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. Nr 1015 ze zm.) Stanowią one, że obowiązek udzielenia pomocy obcemu państwu nie istnieje, jeżeli w dniu sporządzenia pierwszego wniosku w danej sprawie, zwanego dalej "pierwotnym wnioskiem", upłynęło 5 lat, licząc od dnia wystawienia, zgodnie z prawem obcego państwa, zagranicznego tytułu wykonawczego na należności objęte wnioskiem, z zastrzeżeniem § 4. Zdaniem organu, przedmiotowy wniosek spełnia ten warunek, ponieważ od dnia wydania decyzji podatkowej tj. [...] września 2004 r. do dnia przesłania wniosku sporządzonego 14 kwietnia 2008 r. - tj. do 29 kwietnia 2008 r. nie upłynęło 5 lat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, orzekając w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pismo Ministra Finansów z [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie czynności organu dokonanej w postępowaniu egzekucyjnym.
W ocenie Sądu zaskarżone pismo nie jest żadnym z aktów lub czynności wskazanych w przywołanym wyżej przepisie, w szczególności nie jest ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, ani postanowieniem kończącym postępowanie, ani tym bardziej postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.
Nie stanowi ono również aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Akty lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. muszą bowiem dotyczyć określonych uprawnień lub obowiązków, tj. muszą stwierdzać, potwierdzać lub odmawiać stwierdzenia lub potwierdzenia określonych uprawnień lub obowiązków. Będące natomiast przedmiotem skargi pismo nie przyznaje ani nie odmawia żadnych powinności czy też uprawnień i w konsekwencji nie mieści się w pojęciu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Z uwagi zatem na fakt, że złożona w niniejszej sprawie skarga została wniesiona na akt nie objęty kontrolą sądowoadministarcyjną, należało uznać ją za niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 art. 58 § 1 p.p.s.a.
Reasumując Sąd uznał, iż zaskarżone pismo nie podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż nie jest żadnym z aktów, ani żadną z czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z tej przyczyny skargę na przedmiotowe postanowienie należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.