Uzasadnienie
1) Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona.
2) Skarżący. K. wnioskiem zawartym w piśmie z 3/1/2018 r. i na formularzu PPF dołączonym do skargi kasacyjnej, zwrócił się przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi kasacyjnej. Powołał się na złą sytuację materialną. Wskazał, że posiada dwoje dzieci na utrzymaniu (córkę i pasierba), 1/3 domu odziedziczonego po ojcu, mieszkanie o pow 64 m kw. Cała rodzina utrzymuje się z jego dochodów za pracę w wysokości 2,6 tys zł brutto. Nie zna dochodów ani partnerki, ani dzieci. Przy czym połowę opłat (czynszu, za tv, prąd, miesięcznych wydatków rodzinnych) ponosi partnerka.
Wezwania urzędnika sądowego, skutecznie doręczonego 12 lutego 2018 r. w trybie zastępczym o udzielenie dodatkowych informacji – Skarżący nie wykonał (por zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o uznaniu korespondencji za doręczoną, k 157 akt sądowych).
3) Jedyny wymagany na obecnym etapie koszt sądowy, to wpis od skargi w kwocie 670 zł w badanej przez urzędnika sądowego sprawie. Do tego zakresu prawa pomocy, tj kosztów wymagalnych, referendarz sądowy ograniczył rozpoznanie wniosku: sytuacja życiowa Strony Skarżącej może bowiem zmieniać się. Spór dotyczy podatku należnego z tytułu zbycia lokalu przed upływem pięciu lat od daty jego nabycia.
Referendarz sądowy, na tym etapie postępowania, daje wiarę – podobnie jak uczynił to też poprzednio - twierdzeniom Strony o subiektywnym przekonaniu o jej nienajlepszej sytuacji życiowej, zwłaszcza wobec dodatkowego obciążenia wskutek ponoszenia kosztów działania pełnomocnika w sprawie (credo, quia absurdum)- jednakże bez złożenia dokumentów wymienionych w doręczonych Skarżącemu wezwaniach, czyli bez konkretnych wartości liczbowych i "ekonomicznych" nie może – z korzyścią dla Strony – ocenić jej, gołosłownych, oświadczeń. Wątpliwości budzi w szczególności niemożność wygospodarowania kwoty niespełna 0,7 tys tytułem wymagalnych kosztów sądowych w sytuacji, kiedy Skarżący, z jednej strony deklaruje ponoszenie kosztów utrzymania dwójki dzieci, zaś z drugiej strony nie udziela informacji ani o dochodach partnerki (matki jednego z dzieci), ani szczegółowych informacji, zgodnie z wytycznymi z pkt 5 i 6 wezwania, o środkach bieżącego utrzymania. Być może rozstrzygnięcie, w jakimś zakresie byłoby inne, gdyby Skarżący zdecydował się wyjawić szczegóły dotyczące finansowania osoby, której zdecydował się powierzyć działanie w jego imieniu.
Nieistotne niemal dla wyniku sprawy jest to, że Skarżący nie wykazał, by niemożliwe było gospodarowanie posiadanym przez niego majątkiem nieruchomym, o wartości znacznie przekraczającej wysokość wymaganych kosztów sądowych w sprawie (id quod erat demonstrandum). Nie ma znaczenia też to, że wysokość jego miesięcznych dochodów, które nie są jedynymi dochodami w gospodarstwie domowym, trzykrotnie przekracza wysokość wymaganych kosztów sądowych w sprawie, ani to, że wskutek zwolnienia od wpisu od skargi tylko częściowo ponosił ciężar kosztów sądowych w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.
- 4) Dlatego, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., należy zadecydować jak w sentencji.