Uzasadnienie
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej w P. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku S.S. (dalej zwanego "Skarżącym") na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 7 maja 2014 r., obejmującego zaległość z tytułu podatku akcyzowego. Jako podstawę prawną wystawienia tytułu wskazano decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] lutego 2013 r. nr [...].
Celem wyegzekwowania zaległości organ egzekucyjny zawiadomieniami z 9 maja 2014 r. dokonał próby zajęcia rachunków bankowych zobowiązanego w Banku [...] S.A. i Banku [...] S.A.
Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniami zostały doręczone na adres Skarżącego 15 maja 2014 r.
Skarżący złożył skargę na czynności egzekucyjne. Zarzucił, iż Organ egzekucyjny wszczął egzekucję i zajął w stosunku prawa majątkowe na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] czerwca 2013 r., która nie weszła do obrotu prawnego, albowiem nie została przesłana pełnomocnikowi Skarżącego.
Postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. oddalił ww. skargę jako bezzasadną.
Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego, Minister Finansów postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu Minister wyjaśnił, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Oceniając prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej, polegającej na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego Minister Finansów nie stwierdził naruszenia przepisów prawa. Minister Finansów podkreślił również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.), dalej powoływanej jako "ustawa" lub "u.p.e.a.", nie może być rozpatrywana kwestia prawidłowości doręczenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] czerwca 2013 r.
Skarżący nie zgadzając się z wydanym postanowieniem złożył skargę do Sądu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 29 § 1 i art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez zaniechanie zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej w sytuacji, gdy tytuł wykonawczy nr [...] został wystawiony w oparciu o niedoręczoną, a zatem nieistniejącą w obrocie prawnym decyzję podatkową z [...] czerwca 2013 r. Wskazał też na naruszenie art. 211, art. 212 w zw. z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie egzekucji administracyjnej pomimo nieskutecznego doręczenia pełnomocnikowi ww. decyzji.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. nieistnienie egzekwowanego obowiązku. Dlatego oczekiwał rozpoznania kwestii poprawności doręczenia decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] w trybie skargi na czynność egzekucyjną. Wskazał też na wynikający z art. 145 § 2 Ordynacji obowiązek doręczania przez organ podatkowy pism ustanowionemu w postępowaniu pełnomocnikowi. Skarżący podkreślił, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. została doręczona na jego adres pomimo skutecznie ustanowionego w sprawie pełnomocnika.
Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym wydanych w postępowaniu administracyjnym i egzekucyjnym postanowień podlegających zaskarżeniu zażaleniem, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla niniejszej sprawy).
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślić należy tryb, w jakim przed Organami toczyło się niniejsze postępowanie – zostało ono zainicjowane pismem Skarżącego z dnia 28 maja 2014 r., zatytułowanym "Skarga na czynności egzekucyjne", w którym wyraźnie podano podstawę prawną (art. 54 § 1 i 3 ustawy). Pismo to - dodatkowo – wniósł w imieniu Skarżącego profesjonalny pełnomocnik. Nie mogło być zatem wątpliwości, że pismu temu przyświecała intencja wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
Przypomnieć należy, że w trybie ze skargi na czynność egzekucyjna (art. 54 u.p.e.a.) można badać jedynie formalną, techniczną prawidłowość podjętych czynności egzekucyjnych. Zgodnie przyjmuje się, że instytucja ta służy zaskarżaniu czynności o charakterze wyłącznie technicznym i wykonawczym. W jej ramach dopuszczalne jest podnoszenie takich zarzutów, które odnoszą się do formalnoprawnych elementów czynności egzekucyjnych, podnoszone zarzuty nie mogą natomiast dotyczyć tych ewentualnych wadliwości postępowania egzekucyjnego, którym poświęcone są w inne przepisy ustawy egzekucyjnej.
Nie można skutecznie wnieść skargi w trybie art. 54 ustawy, kiedy skarga taka sformułowana jest w oparciu o podstawy dotyczące zażalenia na postanowienie, żądanie umorzenia postępowania, wyłączenia rzeczy spod egzekucji, albo zarzutów unormowanych w art. 33 ustawy egzekucyjnej. Skarga z art. 54 uznawana jest bowiem za środek o charakterze ultima ratio - służy on wtedy, gdy zobowiązany nie dysponuje żadnym innym środkiem obrony swoich praw. Skarga na czynność egzekucyjną nie jest środkiem uniwersalnym, lecz ściśle sformalizowanym i ograniczonym.
Minister trafnie zauważył, że rozpatrując zastosowaną wobec Skarżącego czynność egzekucyjną (zajęcie rachunku bankowego) z ww. punktu widzenia została ona dokonana prawidłowo. Skarżący tego faktu nie kwestionuje, wobec czego zbędna staje się dalsza argumentacja Sądu w tym zakresie.
Skarżący skonstruował swoją skargę wokół zarzutu braku doręczenia decyzji wymiarowej ustanowionemu pełnomocnikowi. W ocenie Sądu kwestia ta nie ma jednak znaczenia w postępowaniu w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, w którym nadal - nawet pomimo ewentualnego braku doręczenia decyzji - mogą być analizowane tylko te kwestie, jakim poświęcona jest instytucja skargi z art. 54 ustawy.
Z tego względu Sąd nie może odnieść się do podnoszonej w skardze kwestii wadliwego ewentualnie doręczenia decyzji.
Wskazywane w piśmie z 28 maja 2014 r. postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego dotyczyło postępowania innego, niż prowadzone w niniejszej sprawie na podstawie konkretnego tytułu wykonawczego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.