Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 23 stycznia 2009 r. S. M.(dalej - "Skarżąca" lub "Spółka") zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.
Skarżąca zadała pytanie: czy opłata eksploatacyjna za miejsce postojowe w garażu podziemnym przydzielonym na zasadzie spółdzielczego własnościowego prawa - w przypadku równoczesnego posiadania przez członka spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego - jest zwolniona z VAT ? Zdaniem Skarżącej, opłaty eksploatacyjne za miejsce postojowe w garażu podziemnym, pobierane zgodnie z postanowieniami statutu, będą podlegać regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej - "ustawa o VAT"), tj. będą podlegać zwolnieniu z tego podatku.
Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] kwietnia 2009 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Zdaniem Ministra Finansów, garaż choć stanowi część składową lokalu mieszkalnego nie należy do pomieszczeń pomocniczych, lecz przynależnych do danego lokalu i nie służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych ludności. W konsekwencji, wszelkie opłaty wnoszone na pokrycie kosztów utrzymania miejsc postojowych (opłaty eksploatacyjne) podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 22% stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1270/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił interpretację Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2009 r. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniu Ministra Finansów, działanie art. 43 ust. 1 pkt 11 ustawy o VAT nie ogranicza się wyłącznie do opłat naliczanych z tytułu użytkowania lokali mieszkalnych. Kryterium kwalifikującym do zwolnienia nie jest bowiem lokal mieszkalny (przedmiot zwolnienia), lecz podmiot posiadający prawo do lokalu mieszkalnego (podmiot spełniający określone warunki). Przepis ten określa podmioty ponoszące opłaty wymienione w art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych i warunkuje zwolnienie opłat przez nich poniesionych od posiadania prawa do lokalu mieszkalnego. Tylko opłaty ponoszone przez podmioty posiadające prawo do lokalu mieszkalnego są zwolnione od podatku. A contrario, opłaty ponoszone przez podmioty posiadające prawo do lokalu innego niż mieszkalny nie są zwolnione od podatku.
Sąd I instancji stanął na stanowisku, iż zestawiając treść art. 19 ust. 13 pkt 11 z treścią art. 43 ust. 13 pkt 11 ustawy o VAT, wyraźnie widać, że obowiązkowi podatkowemu podlegają opłaty za czynności wykonywane na rzecz podmiotów posiadających prawo do każdego lokalu, natomiast zwolnieniu podlegają opłaty za czynności wykonywane na rzecz podmiotów posiadających prawo do lokalu mieszkalnego. Zatem, zdaniem Sądu, odpowiadając na pytanie zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji należało udzielić odpowiedzi twierdzącej.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Finansów, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 447/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. NSA wskazał, iż dokonana przez Ministra Finansów wykładnia art. 43 ust. 1 pkt 11 ustawy o VAT, była prawidłowa. Odpowiada ona zarówno dyrektywom wykładni językowej jak i celowościowej.
Rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie została wyznaczona na dzień 4 sierpnia 2011 r.
Pismem z 1 sierpnia 2001 r. (wpływ do Sądu 2 sierpnia 2011 r.) r. Skarżąca, reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego M.W. cofnęła skargę na interpretację Ministra Finansów z [...]kwietnia 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159).
Z powołanego przepisu art. 60 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki, określone w art. 60 P.p.s.a., do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, postanowił jak w sentencji.
O zwrocie wpisu sądowego postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.