Uzasadnienie
J. O. - dalej jako "Skarżąca", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2013 r. W decyzji tej Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i umorzył postępowania w sprawie rozłożenia na raty zapłaty podatku z tytułu zasiedzenia oraz odmówił rozłożenia na raty zapłaty podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia. Skarżąca pismem z dnia 5 sierpnia 2013 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny bądź doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Nie można mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, str. 295 oraz postanowienia WSA w Lublinie z dnia 5 października 2010r., II SA/Lu 724/10 oraz z dnia 13 września 2010r., II SA/Lu 494/10).
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja uchyla decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i umarza postępowanie w sprawie rozłożenia na raty zapłaty podatku z tytułu zasiedzenia oraz odmawia rozłożenia na raty zapłaty podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia. Decyzja ta zatem nie nakłada na Skarżącą żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania.
Z tych względów, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.