Uzasadnienie
We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący – R. G. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że choruje na stwardnienie rozsiane. Od kilku lat nie może samodzielnie egzystować i wymaga stałej opieki. ZUS odmówił mu przyznania renty i jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie. Oświadczył, że nie ma własnego miejsca zamieszkania i przebywa głownie u swojego 81-letniego ojca, który z uwagi na swój stan zdrowia, nie może nim się zajmować. Skarżący nie dysponuje żadnymi własnymi środkami do życia. Wskazał ponadto, że fakt przebywania w mieszkaniu ojca nie jest w zasadzie prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego w powszechnym rozumieniu tego słowa, bowiem ojciec użycza skarżącemu jedynie dachu na głową i jedzenia.
Do swojego majątku skarżący zaliczył nieruchomość gruntową o pow. 1.600 m², obciążoną hipoteką na rzecz ZUS, Skarżący jest również współwłaścicielem (w 50%) samochodu osobowego [...] z 1998 r.
Ojciec skarżącego posiada mieszkanie w G. o pow. 40,70 m². Otrzymuje emeryturę w wysokości 2.370 zł.
Z uwagi na fakt, że oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego został on wezwany do nadesłania, w terminie 7 dni, do: nadesłania zeznania podatkowego skarżącego i jego żony za 2013 r., wskazania i udokumentowania wysokości aktualnych dochodów uzyskiwanych przez żonę skarżącego, przez nadesłanie np. zaświadczenia o wysokości dochodów (średnie wynagrodzenie netto za ostanie 6 miesięcy), wyjaśnienia, kto zajmuje się, wymagającym opieki skarżącym i ponosi koszty jego utrzymania, wskazania komu i jakie tytuły prawne przysługują od lokali położonych w W. przy ul. [...] i ul. [...], wskazania i udokumentowania innych okoliczności, które uzasadniają przyznanie skarżącemu prawa pomocy.
Przedmiotowe wezwanie zostało wysłane adres pełnomocnika skarżącego (jego żony) i doręczone w dniu 17 czerwca 2014 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
Do dnia dzisiejszego skarżący nie odpowiedział na wezwanie referendarza sądowego.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej - P.p.s.a.), stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie własne), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W związku z powyższym to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy.
Jak się podkreśla w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04).
Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia skarżącego zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej skarżącego, referendarz sądowy, na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a., wezwał go do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku skarżący nie wywiązał się.
Brak jest zatem przekonywujących podstaw do stwierdzenia, że sytuacja, w której się znajduje wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05; postanowienie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05; postanowienie z 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FZ 321/13) prezentowany jest bowiem pogląd, iż o ile nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego, co do rzeczywistego stanu majątkowego strony, w przypadku gdy okoliczności przedstawione we wniosku budzą jakiekolwiek wątpliwości, jest istotną wadą postępowania, o tyle uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania uznać należy za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec skarżącego instytucji prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.