Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej też "Naczelnik", "NUS" albo "Organ egzekucyjny") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec M. T. (dalej też "Skarżący", "Zobowiązany" albo "Strona") na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...], wystawionego w dniu 16 lipca 2013 r. przez Wójta Gminy C., obejmującego łączne zobowiązanie pieniężne za okres 10-12/2009 oraz 01-09/2010, w kwocie należności głównej 1016 zł wraz z należnymi odsetkami. W toku postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z dnia 25 lutego 2014 r. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, tj. w Urzędzie Skarbowym W.. Następnie zawiadomieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. w Urzędzie Skarbowym W..
Pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r. Zobowiązany wniósł skargę na zajęcie egzekucyjne z dnia 14 kwietnia 2016 r. Jednocześnie wniósł o umorzenie egzekucji i zwolnienie zajętych, a należnych mu poza egzekucją kwot.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Naczelnik odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej też "Dyrektor", "DIS" albo "Organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. uchylił w całości postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Pismem z dnia 28 września 2016 r. Organ egzekucyjny wezwał stronę do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 28 kwietnia 2016 r. poprzez złożenie stosownych wyjaśnień mających na celu sprecyzowanie, w oparciu o jakie przesłanki postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie winno być umorzone. W odpowiedzi Zobowiązany podniósł, że podstawą prawną, w oparciu o którą żąda umorzenia postępowania egzekucyjnego jest art. 59 § 1 pkt 7 i 10 w zw. z art. 8 § 1 pkt 15 oraz art. 8 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2017, poz. 1201, dalej też "upea" albo "ustawa") w zw. z art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017, poz. 2077), z uwagi na okoliczność, że Organ egzekucyjny dokonał zajęcia dotacji państwa ze środków publicznych, która z mocy prawa nie podlega egzekucji administracyjnej.
Postawieniem z dnia [...] listopada 2016 r. NUS odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Zobowiązany wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia w całości.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie Organu egzekucyjnego z dnia [...] listopada 2016 r. W uzasadnieniu stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności, na podstawie których można byłoby stwierdzić niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 7 upea. Zauważono, iż obowiązek wskazany w tytule wykonawczym o numerze [...] stanowi zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku, a - jak wynika z art. 2 § 1 pkt 1 upea - egzekucji administracyjnej podlegają m.in. podatki. Wskazano też, że Skarżący spełnia kryteria do uznania jego osoby za zobowiązanego, który poddany jest jurysdykcji Rzeczpospolitej Polskiej, bowiem nie odnosi się do niego żaden z wyjątków przewidzianych w art. 14 ustawy. Ustosunkowując się do argumentacji Skarżącego DIS stwierdził, że nadpłata z tytułu podatku nie stanowi dotacji ustawowej zwolnionej spod egzekucji, o której mowa w art. 8 § 1 pkt 15 upea.
Skarżący, nie godząc się z treścią powyższego rozstrzygnięcia, wniósł skargę do Sądu. W uzasadnieniu podniósł, że ulga podatkowa na zakup leków podlega zwrotowi do podatnika nie jako nadpłata, czyli nadmiernie pobrany podatek, ale jako kwota dotacji skarbowej wynikająca z wydatkowania środków pieniężnych inwalidy, zgodnie z zamiarem i intencją ustawodawcy. Ulga nie podlega zajęciu i egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, np. ustawy o finansach publicznych.
W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W piśmie z dnia 28 kwietnia 2016 r., uzupełnionym pismem z dnia 11 października 2016 r., Skarżący wyjaśnił, że przedmiotem jego żądania jest umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 i 10 w zw. z art. 8 § 1 pkt 15 oraz art. 8 § 1a ustawy w związku z art. 5 ustawy o finansach publicznych. Uzasadnienie tego żądania sprowadza się do stanowiska, że zajęte podczas egzekucji kwoty nie były nadpłatą w podatku dochodowym, lecz "...dotacją Państwa ze środków publicznych i jako taka nie podlega (...) egzekucji (...) administracyjnej.".
Otóż przedmiotem egzekucji wobec Skarżącego była zaległość w tzw. łącznym zobowiązaniu pieniężnym, czyli w podatku lokalnym. Jest to kwota, która oczywiście mogła być przedmiotem egzekucji administracyjnej (art. 2 § 1 pkt 1 ustawy), zatem nie mogło być mowy o umorzeniu postępowania z uwagi na niedopuszczalność samej egzekucji. Zastosowany środek egzekucyjny (z nadpłaty w podatku dochodowym) jest natomiast wskazanym w art. 1a pkt 12 lit a tiret piąte ustawy środkiem egzekucyjnym, czyli egzekucją z innej wierzytelności pieniężnej.
Prawidłowo wskazał Dyrektor, że nadpłata w podatku nie stanowi dotacji ustawowo zwolnionej z egzekucji, o której mowa w art. 8 § 1 pkt 15 upea. Nie należy też do środków publicznych w rozumieniu art. 5 ustawy o finansach publicznych. Dlatego nie zaszła też przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 10 upea.
Skarżący najwyraźniej upatruje prawnego zakazu egzekucji z nadpłaty w PIT w fakcie, że wyniknęła ona z zastosowania tzw. ulgi na zakup leków. Sąd, rozumiejąc wagę socjalnych względów, jakimi kierował się Ustawodawca konstruując tę ulgę, zauważa jednak, że w żadnym przepisie prawa nie wyłączono takiej nadpłaty z ogólnych zasad egzekucji. Stąd uznać należy, że wniosek Skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego na wymienionych wyżej podstawach był oczywiście niezasadny.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.
Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 P.p.s.a.