Uzasadnienie
Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. A. (dalej "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 rok.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:
Burmistrz Miasta M., decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., ustalił skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości na rok 2019 w kwocie 2597 zł rocznie.
Organ ustalił, że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w M. przy ul. O.[...], dz. nr 2578/21, 2578/31, 2578/41 składającej się z segmentu mieszkalnego, w skład którego wchodzi powierzchnia mieszkalna, pawilon handlowy oraz udział w gruncie 0,0390 ha. Powierzchnia mieszkalna wynosi 243 m2, natomiast związana z działalnością gospodarczą 102 m2.
W związku z powyższym organ ustalił, że podatek od budynku mieszkalnego wyniesie 177,39 zł (stawka 0,73 zł), od budynku związanego z działalnością gospodarczą wyniesie 2244 zł (stawka 22 zł), a od gruntu 175,50 zł (stawka 0,45 zł). Stawki zostały przyjęte zgodnie z uchwałą nr [...]Rady Miasta M. z dnia [...] października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.
Po zaokrągleniu podatek od nieruchomości został ustalony na kwotę 2597 zł.
Skarżący złożył w dniu 1 marca 2019 r. odwołanie od powyższej decyzji. W złożonym odwołaniu wnosił o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie skarżącego, organ pierwszej instancji nie przeprowadził stosownego postępowania dowodowego na okoliczność, że na gruncie objętym współwłasnością właścicieli lokali mieszkaniowych wspólnoty [...]w M. przy ul. O. zostały samowolnie posadowione budowle, które również powinny podlegać opodatkowaniu. W ocenie skarżącego, organ pierwszej instancji nie rozstrzygając tych okoliczności w sposób nieprawidłowy ustalił stan faktyczny w przedmiotowej sprawie.
Skarżący nie kwestionował w odwołaniu powierzchni posiadanych nieruchomości ani zastosowanych stawek podatku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy"), decyzją z [...] maja 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy dokonał obliczenia należnego podatku od nieruchomości. Podatek od budynku mieszkalnego ustalono na kwotę 177,39 zł, od budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na kwotę 2244 zł, podatek od gruntu na kwotę 175,50 zł. Zastosowane przez organ stawki podatku wynikały z treści uchwały nr [...]Rady Miasta M. z dnia [...] października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Kwota podatku po zaokrągleniu wyniosła 2597 zł.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że wbrew ocenie skarżącego, prowadzenie postępowania w celu ewentualnego ustalenia wysokości podatku wobec innego podatnika nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości innego podatnika. Organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił wysokość podatku od nieruchomości wobec skarżącego. Ewentualne przeprowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie zasadności opodatkowania właścicieli budowli nie miałoby wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego.
Organ odwoławczy zaznaczył, że nawet w przypadku wszczęcia przez organ pierwszej instancji takiego postępowania, skarżący nie miałby w nim przymiotu strony.
Na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucil naruszenie:
- 1) art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niezastosowanie i nieopodatkowanie budowli posadowionych na gruncie;
- 2) art. 122, 187 § 1, art. 191 i 199a § 1 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj. z uwagi na nieprzesłuchanie właścicieli lokali we Wspólnocie Mieszkaniowej [...]przy ul. O. w M. na okoliczność posadowionych samowolnie przez niektórych właścicieli na gruncie budowli w postaci garaży, ogródków rekreacyjnych oraz tarasów widokowych, a także nieprzeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej na powyższą okoliczność, nieprzeprowadzenie dowodu z akt postępowania przed Sądem Okręgowym w P.o sygn akt [...]na okoliczność istnienia niezgłoszonych budowli na gruncie, przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).
Skarga jest bezzasadna, a zaskarżona decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu.
Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej jako "ustawa"), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
- 1) grunty;
- 2) budynki lub ich części;
- 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
- 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
- 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
- 3) użytkownikami wieczystymi gruntów;
- 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:
- a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
- b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący jest współużytkownikiem wieczystym nieruchomości składającej się z działek ewidencyjnych nr 2578/21, 2578/31 i 2578/41. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że udział skarżącego w prawie użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości wynosi[...], zaś łączna powierzchnia działek wynosi 0,4156 ha. Prawidłowo zatem organy podatkowe przyjęły do opodatkowania grunt o powierzchni 0,0390 ha (390 m2). W konsekwencji – przy uwzględnieniu stawki podatku (0,45 zł za m2) - prawidłowo ustaliły wysokość podatku od gruntu na kwotę 15,50 zł. Wskazać należy, ze w tym zakresie prawidłowość decyzji nie jest kwestionowana przez skarżącego, który w skardze (strona 2) dodatkowo potwierdził wysokość przysługującego mu udziału w prawie do nieruchomości.
W toku postępowania w sprawie, w tym w skardze wniesionej do sądu, skarżący nie zakwestionował także przyjętej do opodatkowania przez organy podatkowe, powierzchni budynku mieszkalnego (243 m2). W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wskazał, że jest właścicielem budynku nr 19. Natomiast w piśmie z 12 kwietnia 2019 roku, w odpowiedzi na zapytanie SKO, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w zakresie powierzchni mieszkalnej opiera się na informacji skarżącego z 2003 roku (pismo Burmistrza Miasta M. k. 8 akt postępowania podatkowego). W konsekwencji – w ocenie sądu – nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji w odniesieniu do zagadnienia opodatkowania budynku mieszkalnego.
W ocenie sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie ma również podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji w zakresie opodatkowania powierzchni budynku związanego z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Należy wskazać, że podatek w tym zakresie został ustalony w oparciu o wskazaną przez skarżącego w korekcie deklaracji powierzchnię – 102 m2 (korekta deklaracji k. 3 akt postępowania podatkowego).
Zdaniem sądu, SKO słusznie podniosło w odpowiedzi na skargę, że skarżący nie kwestionował okoliczności będących podstawą wydanej w sprawę decyzji organu I instancji. Na żadnym etapie postepowania w niniejszej sprawie nie zakwestionował powierzchni, ani przysługującego mu udziału w prawie do gruntu.
Jak wynika z treści skargi (a także odwołania od decyzji organu pierwszej instancji) skarżący zarzuca organom podatkowym m. in. nieprawidłowe ustalenie w zakresie opodatkowania budowli (garaży, ogródków rekreacyjnych, tarasów widokowych).
Odnosząc się do tego zarzutu należy przypomnieć, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy zobowiązania podatkowego skarżącego (a nie innych współwłaścicieli/współużytkowników wieczystych nieruchomości) w zakresie podatku od nieruchomości. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby skarżący (jako podatnik podatku od nieruchomości) był właścicielem budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Okoliczność ta nie wynika w szczególności ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy wypisu z rejestru gruntów. Podkreślić należy, że – zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne - podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Dodatkowo zaznaczyć należy, że sam skarżący nie wskazał rodzaju i wartości budowli podlegających opodatkowaniu. W szczególności w złożonej korekcie deklaracji za rok 2017 (w oparciu o którą wydana została decyzja w niniejszej sprawie) skarżący nie wskazał żadnych budowli związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, ani ich wartością. Także z uzasadnienia zarzutów podniesionych w skardze, czy odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji nie wynika aby skarżący był właścicielem budowli związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
W związku z tym twierdzenia skarżącego o nieprawidłowym ustaleniu przez organy stanu faktycznego w sprawie, mogą świadczyć o niezrozumieniu istoty postępowania w sprawie niniejszej i jej przedmiotu. Raz jeszcze podkreślić należy, że sprawa niniejsza dotyczy wyłącznie skarżącego jako podatnika podatku od nieruchomości i w tym zakresie – zdaniem sądu – ustalenia organów obu instancji były prawidłowe.
W uzasadnieniu skargi skarżący zarzuca, że budowle zostały samowolnie postawione na wspólnym gruncie przez "niektórych mieszkańców". Zarzuca również nieodpłatne korzystanie z nieruchomości wspólnej "dla własnych potrzeb". Podnosząc taką argumentację, skarżący – jak się wydaje – chciałby doprowadzić do opodatkowania budowli w odniesieniu do osób, które z nich korzystają. Jest to niedopuszczalne w niniejszej sprawie, gdyż – jak słusznie podniosło SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – prowadzenie postępowania w celu ewentualnego ustalenia wysokości podatku wobec jednego podatnika nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości innego podatnika.
Skarżący podniósł w skardze także taką okoliczność, że – jak wskazał – zarząd wspólnoty mieszkaniowej bez porozumienia ze skarżącym i bez jego zgody wydzierżawia tereny na nieruchomości wspólnej pod lokale sklepowe, garaże, parkingi, ogródki rekreacyjne oraz tarasy widokowe. Tego rodzaju zarzuty i związane z nimi okoliczności pozostają poza przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Są one materią prawa cywilnego (uregulowaną w art. 199 – 202 kodeksu cywilnego), a nie podatkowego – w zakresie podatku od nieruchomości należnego od skarżącego.
Zdaniem sądu, powyższe wskazuje, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu. W konsekwencji, skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 ppsa, o czym sąd orzekł w sentencji wyroku.