Uzasadnienie
W skardze Skarżący D.K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywując to trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej niezbędnej do codziennego funkcjonowania i bieżącego regulowania należności. Podniósł, iż późniejsze uwzględnienie skargi nie doprowadzi do pełnej restytucji i zwrotu nienależnie pobranego podatku, co może wywołać znaczną szkodę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynika zatem, że podstawowymi przesłankami wstrzymania wykonania jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA: z 26 lutego 2013 r., II FZ 79/13; z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10).
W niniejszej sprawie żadnej z powyższych przesłanek Skarżący nie wykazał. Uzasadnienie jego wniosku sprowadza się do ogólnikowych twierdzeń o pozbawieniu płynności finansowej niezbędnej do codziennego funkcjonowania i bieżącego regulowania należności.
Wskazując na powyższe Skarżący nie podał żadnych konkretnych wyliczeń, z których jednoznacznie wynikałoby, że faktycznie może dojść do takich właśnie nieodwracalnych konsekwencji. Nie wynika to także z dokumentów źródłowych przedłożonych na potrzeby postępowania o przyznanie prawa pomocy. Przeciwnie dokonana w jego toku kompleksowa ocena stanu majątkowego Skarżącego nie pozwoliła stwierdzić, że znajduje się on w złej kondycji finansowej. W wydanym wobec niego prawomocnym postanowieniu z 24 sierpnia 2016 r. odmawiającym przyznania prawa pomocy czytamy bowiem, iż Skarżący oraz jego żona posiadają stałe miesięczne dochody w wysokości ok. 7.000 zł, zaś wydatki zostały określone na kwotę 3.500 zł. W 2015 r. żona uzyskała dochód z tytułu zatrudnienia w kwocie 18.122,95 zł, a z prowadzonej działalności gospodarczej przychód w kwocie 247.913,08 zł. Powyższe dane świadczą o dobrej kondycji finansowej rodziny.
Potwierdza to również analiza wyciągów z rachunków bankowych. Wynika z niej m. in., że z rachunku żony dokonano zakupu wycieczki za kwotę 7.783,80 zł, którego to wydatku nie można zaliczyć do niezbędnych.
W ocenie Sądu wskazane okoliczności świadczą o tym, że kondycja Skarżącego jest o wiele lepsza niż sugeruje się we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powołano się w nim mianowicie na utratę "płynności finansowej niezbędnej do codziennego funkcjonowania i bieżącego regulowania należności".
Nie ma w tej sytuacji podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jak tego wymaga art. 61 § 3 P.p.s.a.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.