Uzasadnienie
Z. J. (dalej jako "Skarżący"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ustosunkowując się do skargi przesłał do WSA w Warszawie wraz z aktami sprawy postanowienie z 10 lipca 2019 r. wydane na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "P.p.s.a."), mocą którego uwzględnił w trybie autokontroli skargę w całości, tj. uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] maja 2019 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia 8 lutego 2019 r. o odmowie uzupełnienia decyzji Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższą decyzję z [...] lipca 2019 r. doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 15 lipca 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Dyspozycję tego przepisu wypełnił Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wydając postanowienie z [...] lipca 2019 r., mocą którego uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] maja 2019 r. oraz postanowienie organu pierwszej instancji z [...] lutego 2019 r. Z chwilą doręczenia pełnomocnikowi Skarżącego postanowienia z [...] lipca 2019 r., co nastąpiło 15 lipca 2019 r., przestał istnieć przedmiot skargi, jakim było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] maja 2019 r. Uwzględnienie skargi przez organ powoduje, że dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie sądowe, o czym postanowił w pkt 1 sentencji.
Uwzględnienie skargi przez organ czyni ponadto zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 tej ustawy.
W niniejszej sprawie do kosztów tych należy zaliczyć kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego określonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz koszty wynagrodzenia radcy prawnego w kwocie 480 zł i inne udokumentowane wydatki pełnomocnika (opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł). O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).