Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję [...] listopada 2017 r., którą Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych orzekł o solidarnej odpowiedzialności T.D. (dalej Skarżący) jako byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od września 2012 r. do sierpnia 2013 r.
W decyzji pouczono stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 7 maja 2019 r.
Skarżący wniósł za pośrednictwem organu skargę na przedmiotową decyzję w dniu 7 czerwca 2019 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W rozpoznawanej sprawie, decyzję stanowiącą przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, doręczono Skarżącemu w dniu 7 maja 2019 r. Oznacza to, że termin 30 dni na złożenie skargi przypadał na dzień 6 czerwca 2019 r. i był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarga została nadana w dniu 7 czerwca 2019 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że Skarżący wniósł skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną.
Mając zatem na uwadze, że czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.