Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej też "Naczelnik", "NUS" albo "Organ egzekucyjny") prowadził postępowanie zabezpieczające do majątku P. B. (dalej też "Skarżąca", "Strona" albo "Zobowiązana") na podstawie własnych zarządzeń zabezpieczenia z dnia 6 października 2016 r. o numerach [...], [...], [...], [...], wystawionych w celu zabezpieczenia zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do listopada 2012 r. w łącznej wysokości 51 357 241 zł. Podstawę prawną zabezpieczonych należności stanowiła decyzja Naczelnika z dnia [...] września 2016 r.
W toku prowadzonego postępowania zabezpieczającego Organ egzekucyjny podjął czynności mające na celu zajęcie zabezpieczające rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych zawiadomieniami z dnia 12 października 2016 r. w Banku Z. S.A., I. Banku S.A., M. Banku S.A., Banku B. S.A., Banku H. S.A., w [...] Banku S. A. oraz A. Banku S. A. Pismem z dnia 25 października 2016 r. Skarżąca wniosła zarzuty do powyższego postępowania zabezpieczającego, wskazując na naruszenie art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, dalej: "upea" albo "ustawa"), poprzez oznaczenie w treści zarządzeń zabezpieczających w części D pkt 4 okoliczności unikania wykonania przez Zobowiązaną obowiązku przez nieujawnianie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych, które nie są okolicznościami wynikającymi z decyzji z dnia [...] września 2016 r. W opinii Skarżącej Organ egzekucyjny bezzasadnie dokonał zajęć zabezpieczających.
Ponadto, zdaniem Strony, Organ egzekucyjny naruszył art. 29 upea, poprzez niezbadanie dopuszczalności zabezpieczeń, oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "Kpa"), poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów administracji publicznej.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016r. NUS uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 ustawy za nieuzasadnione.
Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie, w którym powtórzyła zarzuty i wniosła ponownie o uchylenie zabezpieczeń wierzytelności na rachunkach bankowych.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej też "Dyrektor", "DIS" albo "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie Organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu DIS stwierdził, że Naczelnik w przedmiotowej sprawie zastosował obowiązujący druk zarządzenia zgodny z wzorem zamieszonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 645, dalej "rozporządzenie"), a zaskarżone zarządzenia z dnia 6 października 2016 r. zostały sporządzone zgodnie z rozporządzeniem oraz art. 156 § 1 ustawy.
Odnośnie natomiast zastrzeżeń dotyczących wskazania przyczyn zabezpieczenia DIS zauważył, iż podstawą wystawienia w niniejszej sprawie zarządzeń zabezpieczeń był art. 155 ustawy egzekucyjnej, a wypełnienie właściwego pola w pozycji 4 części D zarządzenia ma kluczowe znaczenie przy prowadzeniu postępowania zabezpieczającego na podstawie art. 154 ustawy. W ocenie Organu odwoławczego podanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym zgodnie z art. 155 ustawy, w powiązaniu z art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, dalej "Op"), ma jedynie charakter wtórny do treści decyzji o określeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego i ustanowieniu zabezpieczenia na majątku Skarżącej na poczet niniejszego zobowiązania. To w ww. decyzji podatkowej wskazano przyczyny, z powodu których Organ uznał, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji. Dyrektor wskazał też, że okoliczność unikania wykonania przez Zobowiązaną obowiązku, określona w zarządzeniach w części D w pkt 4, znajduje potwierdzenie w decyzji z dnia [...] września 2016 r.
W ocenie DIS w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo wskazano, że podstawą prawną do dokonania zabezpieczenia jest ww. decyzja z dnia [...] września 2016 r., w której ujęto okoliczności świadczące o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji. Organ odwoławczy nie podzielił też zarzutów naruszenia art. 29 ustawy oraz art. 8 Kpa.
Nie godząc się z treścią powyższego rozstrzygnięcia Skarżąca wniosła skargę do Sądu, zarzucając wydanemu postanowieniu naruszenie:
- 1) art 33 § 1 Op, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji, gdy działanie Strony nie dawało podstaw do wydania zabezpieczenia na jej majątku,
- 2) art 156 § 1 pkt 4 i 5 ustawy, poprzez nieprawidłowe wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji,
- 3) art. 29 § 2 pkt 3 upea, poprzez przystąpienie do zabezpieczenia pomimo, że zarządzenia zabezpieczenia nie spełniały wymogów art. 156 § 1 ustawy,
- 4) art. 8 Kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej.
W uzasadnieniu Skarżąca stwierdziła, że przedmiotowe zarządzenia zabezpieczenia nie spełniały wymogów art. 156 § 1 ustawy. Zdaniem Strony, skoro w zarządzenia zabezpieczenia jako podstawę prawną wskazano decyzję z dnia [...] września 2016 r., bezzasadne było określenie innych okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji, sprzecznych z przedmiotowym orzeczeniem.
W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Art. 156 § 1 pkt 4 i 5 ustawy stanowią, że zarządzenie zabezpieczenia zawiera wskazanie podstawy prawnej zabezpieczenia obowiązku oraz wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że zarządzenia zabezpieczenia spełniają te wymagania. Otóż w części D w polu nr 1 wskazano na "orzeczenie", w polu 2 - jej numer, zaś w polu 3 – datę ("13.
09. 2016 r."). W tej samej części D w polu nr 4 podano natomiast (przez zakreślenie stosownego, drugiego "kwadratu" w formularzu przewidzianym dla zarządzeń zabezpieczenia należności pieniężnych), że Skarżąca unikała wykonania obowiązku przez nieujawnienie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg. Te okoliczności, jak wynika z decyzji załączonej do akt sprawy (k. 4 – 7), pokrywają się z tymi, które opisano w tej decyzji o zabezpieczeniu przedwymiarowym. W decyzji tej wskazano bowiem, że Skarżąca brała udział w transakcjach karuzelowych, wykazywała nienależne zwroty podatku VAT, w których pełniła rolę tzw. bufora. Postępowanie zabezpieczające nie jest natomiast właściwym miejscem do kwestionowania tej oceny Organu wydającego decyzję o zabezpieczeniu.
Niezasadny był więc zarzut niespełnienia przez zarządzenia wymogów art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i 5 ustawy. W efekcie za chybione uznane być musiały twierdzenia co do naruszeń art. 29 § 2 pkt 3 ustawy w zw. z art. 8 Kpa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.
Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 P.p.s.a.