Uzasadnienie
Wezwaniem z dnia 29 czerwca 2005r. wydanym na podstawie Zrządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2005 r. strona skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia barków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa dla radcy prawnego A. G. do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi, bowiem skarga została podpisana przez radcę prawnego A. G.. Wezwanie powyższe zostało doręczone stronie dnia 5 lipca 2005 r., termin do uzupełnienia braków upływał zatem w dniu 12 lipca 2005 r. W wykonaniu wezwania Sądu, w przesyłce z dnia 7 lipca 2005 r. przesłane zostało pełnomocnictwo dla radcy prawnego A. G., do prowadzenia spraw w imieniu Fabryki Wodomierzy [...] SA przed sądami powszechnymi. Pełnomocnictwo natomiast do występowania przed sądami administracyjnymi zostało złożone przez stronę dopiero w dniu rozprawy - 2 września 2005 r.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r., Nr 98, poz. 1070) sądami powszechnymi są sądy rejonowe, sądy okręgowe oraz sądy apelacyjne. Z kolei § 2 powołanego artykułu stanowi, że sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie nienależącym do sądów administracyjnych, sądów wojskowych oraz Sądu Najwyższego. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądami administracyjnymi są Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne.
Sądy administracyjne są sądami szczególnymi, odrębnymi od sądów powszechnych. Strona, wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, przedłożyła pełnomocnictwo do reprezentowania jej przez pełnomocnika tylko przed sądami powszechnymi. Pełnomocnik nie był zatem umocowany do zastępowania strony przed sądem szczególnym, jakim jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Strona na rozprawie w dniu 2 września 2005 r. złożyła prawidłowe pełnomocnictwo, jednakże fakt ten pozostaje bez wpływu na treść orzeczenia w przedmiocie odrzucenia skargi. Skoro bowiem strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi i braków tych nie uzupełniła we wskazanym terminie, należało orzec jak w sentencji.
W tym stanie rzeczy skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.