Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. uchyliło decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] lutego 2004r. identyfikator [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania w podatku od nieruchomości i podatku rolnym Wspólnocie Gruntowej Wsi G. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
Na tę decyzję Gmina G. reprezentowana przez Wójta Gminy wniosła skargę z dnia [...] lipca 2004r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi ze względu na brak przymiotu strony w rozumieniu art. 133 Ordynacji podatkowej Wójta Gminy Gn. oraz zważywszy na okoliczność, iż występuje on w roli organu podatkowego.
Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim, że skarga wniesiona została przez Gminę G. reprezentowaną przez Wójta Gminy, który w tej samej sprawie wydał decyzję. Tym samym należało uznać, że w sprawie ma miejsce niedopuszczalna sytuacja, w której organ biorący udział w załatwieniu sprawy zaskarżył decyzję reformatoryjną, wydaną przez upoważnione do kontroli Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Uprawnienie do występowania w charakterze strony postępowania sądowoadministracyjnego określa przepis artykułu 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., stanowiący, że w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Pozorna zgodność stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie z cytowanym powyżej przepisem nie daje się jednak – w ocenie Sądu – pogodzić z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności z zasadą dwuinstancyjności, ustanowioną w art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.)
Przyznanie organowi, który wydał decyzję w sprawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przymiotu strony postępowania sądowoadministracyjnego nie tylko podważałoby przywołane powyżej zasady postępowania, ale także stanowiłoby zagrożenie dla fundamentalnych założeń formalnego prawa administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ, który wydał w sprawie rozstrzygnięcie nadawałoby bowiem temu organowi dwojakie uprawnienia: władcze – w zakresie rozstrzygnięcia sprawy oraz uprawnienia strony, kwestionującej owo rozstrzygnięcie.
Takie stanowisko Sąd zajmował już niejednokrotnie w swoich orzeczeniach, m. in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 1997r., sygnatura akt IV SA 802/95 oraz Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygnatura akt OPS 1/03. Ponadto pogląd Sądu znajduje poparcie w tezach piśmiennictwa (por. pkt 9 uwag do art. 50 p.p.s.a. [w:] J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004).
Reasumując, stwierdzić należy, że niedopuszczalna jest skarga na decyzję organu, który wydał ją w ramach swoich uprawnień kontrolnych, wniesiona przez organ, którego decyzja w wyniku tej kontroli została uchylona.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.