Uzasadnienie
Wnioskiem z 8 listopada 2007 r. P.K., dalej jako "Skarżący", zwrócił się do Ministra Finansów o wydanie w trybie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej), którą Minister Finansów wydał w dniu [...] lutego 2008 r., uznając stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe.
Skarżący pouczony został o przysługującym mu prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację, do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia, w którym Skarżący dowiedział się (lub mógł się dowiedzieć) o jej wydaniu.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru interpretacji wynika, że doręczono ją Skarżącemu (poprzez pełnoletniego domownika) w dniu 14 lutego 2008 r.
W dniu 29 lutego 2008 r. (data nadania) Skarżący skierował pod adresem organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w odpowiedzi na które, Minister Finansów pismem z 31 marca 2008 r. stwierdził brak podstaw do zmiany wspomnianej wyżej indywidualnej interpretacji. W piśmie tym ponowił pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia przedmiotowej odpowiedzi.
Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono Skarżącemu (podobnie jak interpretację poprzez pełnoletniego domownika) w dniu 3 kwietnia 2008 r., o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.
Ze stempla pocztowego na kopercie wynika, że przesyłka zawierająca skargę na powyższą interpretację nadana została w urzędzie pocztowym w dniu 9 maja 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") skargę na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę tę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Skargę wniesioną po upływie tego terminu Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności zbadać należy to, czy w niniejszej sprawie wniesienie skargi do Sądu poprzedzone zostało wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest fakt skierowania przez Skarżącego pod adresem organu rzeczonego wezwania. Dokonanie tej czynności nastąpiło jednak z uchybieniem terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że zaskarżoną interpretację doręczono Skarżącemu (poprzez pełnoletniego domownika) w dniu 14 lutego 2008 r. Ten właśnie dzień uznać zatem należy za dzień, w którym powziął on wiadomość o jej wydaniu. W tym też dniu rozpoczął się bieg terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, który upływał z dniem 28 lutego 2008 r. (czwartek).
Tymczasem wezwanie to Skarżący nadał w urzędzie pocztowym w dniu 29 lutego 2008 r. Wprawdzie w treści wezwania Skarżący podał, że zaskarżoną interpretację otrzymał w dniu 15 lutego 2008 r., jednakże twierdzenie to jest sprzeczne z adnotacją na znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej interpretacji, które jako dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.
W dalszej kolejności odpowiedzi wymaga pytanie jakie skutki rodzi opisane wyżej uchybienie terminu.
W ocenie Sądu z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wywieść należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu tam określonego jest bezskuteczne. Innymi słowy takie spóźnione wezwanie do usunięcia naruszenia prawa traktować należy na równi z jego brakiem.
Upływ czternastodniowego terminu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 52 § 3 p.p.s.a. wyłącza zatem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z 18 stycznia 2007 r., III SA/Wr 414/06, niepubl. oraz "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Jan Paweł Tarno; LexisNexis; Warszawa 2008; s. 169).
W konsekwencji skarga niniejsza - wniesiona bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa - podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Sąd zważył jednocześnie, iż nawet jeśliby przyjąć, że rzeczone wezwanie wniesione zostało w terminie lub też gdyby przyjąć, że wezwanie dokonane z uchybieniem terminu jest skuteczne, to skarga ta podlegałaby odrzuceniu także z innego względu.
Wobec doręczenia Skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 3 kwietnia 2008 r. (a nie jak podano w skardze w dniu 11 kwietnia 2008 r.) ostatni dzień trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi przypadał w rozpoznawanej sprawie na sobotę 3 maja 2008 r., a zatem stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a. za ostatni dzień tego terminu uznać należało poniedziałek 5 maja 2008 r.
Oznacza to, że nadając skargę w urzędzie pocztowym w dniu 9 maja 2008 r. Skarżący uczynił to z uchybieniem wskazanego wyżej terminu. Skarga jako spóźniona podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 6 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.