Uzasadnienie
Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona A. B. – tj. (częściowego – powyżej 500 zł) zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona.
Strona Skarżąca, wnioskiem na formularzu PPF, zwróciła się przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów z uwagi na sytuację osobistą (zdrowotną i finansową), brak pracy oraz konieczność zabezpieczenia dalszej egzystencji. Prawie nie posiada dochodów, posiada jedynie zobowiązania. Z mężem łączy Stronę rozdzielność majątkowa. Skarżąca uzyskuje dochód z "500+", zas obciążają ją wydatki w kwocie ok 1300 zł.
Strona została wezwana o złożenie wyciągów z rachunków bankowych i innych informacji o stanie majątkowym, lecz dokumentów tych nie przekazała – i to pomimo pouczenia o terminie siedmiu dni i rygorze braku odpowiedzi (zpo, w aktach sprawy o prawo pomocy). Wniosła natomiast pismem z 24/9/2018 r. o przedłużenie terminu do 8/10/2018 r., na co urzędnik sadowy przystał.
Pismem z 8/10/2018 r Skarżąca, za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, zwróciła się o przedłużenie terminu do 22/10/2018 r., na co referendarz sądowy ponownie przystał.
Następnie, pismem z 22/10/2018 r. Strona zwróciła się – po raz kolejny – o przedłużenie terminu z "uwagi na ilość informacji i dokumentów" oraz z uwagi na to, ze zwłoka nie spowoduje przewlekłości, ponieważ nie zostało jeszcze rozpoznane zażalenie Skarżącej.
W kolejnym piśmie z 29/10/2018 r. Skarżąca, powołując się na przywołane powyżej okoliczności, po raz kolejny wniosła o przedłużenie terminu.
Referendarz sądowy, choć na tym etapie postępowania, nie wyklucza możliwości subiektywnego przekonania Strony o trudności w wykazaniu jej sytuacji finansowej oraz o jej nienajlepszej sytuacji życiowej, to uważa, ze warunkiem wstępnym rozważania przyznania jej prawa pomocy jest wykazanie kondycji strony. Urzędnik sadowy nie jest podmiotem, który może przyznać Stronie prawo pomocy, bez wykazania przez nią jej sytuacji majątkowej (omnia possibilia sunt apud Deum), ponieważ w okolicznościach sprawy mają prymat reguły dyscypliny budżetowej Sądu. Skarżąca nie wykazała przy tym na czym polegają "nadzwyczajne trudności" w przekazaniu Stronie informacji, do których Strona ma – co do zasady – nieograniczony dostęp. Brak jest zatem powodów do kolejnego "przedłużania" terminu na wykonanie wezwania, zaś same wnioski, w braku sprecyzowania konkretnych trudności w zgromadzeniu żądanych "rutynowo" informacji są, w ocenie urzędnika sadowego, wyrazem raczej taktyki procesowej, niż rzeczywistych (niewyrażonych) trudności.
Dlatego należało, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., orzec jak w sentencji i uznać wysiłki urzędnika sądowego podjęte w celu przyznania Stronie prawa pomocy – za bezskuteczne (cessante causa, cessat effectus). Przy czym godne wzmianki jest to, że postanowieniem z 9 października 2018 r. III SA/Wa 1627/18, postanowienie z 22 sierpnia 2018 r. zostało uchylone, ze skutkiem dla losów zażalenia z 17 września 2018 r.