Uzasadnienie
- 1) Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona.
- 2) Strona Skarżąca J. K., wnioskiem na formularzu PPF, zwróciła się przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych z uwagi na sytuację zdrowotną i finansową oraz konieczność zabezpieczenia dalszej egzystencji. Nie posiada dochodów, posiada jedynie zobowiązania.
- 3) Strona została wezwana 27/8/2018 r. na adres do doręczeń wskazany w ostatniej korespondencji, tj w formularzu PPF z 14/8/2018 r., rubryka 2.2, o złożenie wyciągów z rachunków bankowych i innych informacji o stanie majątkowym - lecz dokumentów tych nie przekazała – i to pomimo pouczenia o terminie siedmiu dni i rygorze braku odpowiedzi (zpo, w aktach sprawy o prawo pomocy). Referendarz sądowy, choć na tym etapie postępowania, nie wyklucza prawdziwości twierdzeń Strony o jej nienajlepszej sytuacji życiowej, to uważa, ze warunkiem wstępnym rozważania przyznania jej prawa pomocy jest wykazanie sytuacji życiowej strony. Urzędnik sadowy nie jest podmiotem, który może przyznać Stronie prawo pomocy, bez wykazania przez nią jej kondycji majątkowej (omnia possibilia sunt apud Deum): w takim wypadku sprzeniewierzyłby się zasadom dyscypliny finansów publicznych, których przyrzekał – przestrzegać.
- 3) Dlatego, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., należy zadecydować jak w sentencji.