Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 kwietnia 2006 r. Spółka z o.o. P. w W., działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] w przedmiocie zmiany z urzędu postanowienia w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.
Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Sądu stwierdzono, że do dnia 30 maja 2006 r. nie uiszczono wpisu sądowego w kwocie 200 złotych do sprawy o sygnaturze akt III SA/Wa 1675/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 2006) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z powyższym przepisem, a także z art. 2 Konstytucji RP, przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; powoływanego dalej jako "rozporządzenie Rady Ministrów"), zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczano na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z dnia 17 marca 2006 r. i z tym dniem przestał obowiązywać wskazany przepis rozporządzenia Rady Ministrów.
W niniejszej sprawie skarga dotyczy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. wydanej w przedmiocie zmiany z urzędu postanowienia w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Przedmiotem zaskarżonego aktu nie jest zatem należność pieniężna, a tym samym brak jest wartości przedmiotu zaskarżenia, o której mowa w art. 216 p.p.s.a. Wobec takiego stanu rzeczy w sprawie właściwy jest wpis stały. Kwoty wpisu stałego od skargi do sądu administracyjnego pierwszej instancji określają przepisy § 2 rozporządzenia Rady Ministrów, uzależniając ich wysokość od formy prawnej zaskarżonego aktu, a także od jego przedmiotu.
Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie mieści się w katalogu aktów prawnych, wymienionych w ust. 1, ust. 4 oraz ust. 5 § 2 rozporządzenia Rady Ministrów, a przedmiot zaskarżonej decyzji wykracza poza zakres wyznaczony katalogiem zawartym w ust. 2 i ust. 3 § 2 tego rozporządzenia. W związku z powyższym zastosowanie w sprawie miał przepis § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów, zgodnie z którym w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1 – 5 wpis stały wynosi 200 zł. Powyższy przepis przywołał zatem Przewodniczący Wydziału w punkcie II zarządzenia z dnia 25 maja 2006 r., którym ustalił wysokość należnego w sprawie wpisu od skargi.
Z kontroli rejestru dochodów budżetowych Sądu wynika, że przy wniesieniu skargi pełnomocnik Skarżącej nie dokonał wpłaty należnego wpisu stałego. Tym samym uznać należało, że w sprawie zachodzi przesłanka odrzucenia skargi określona w art. 221 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 221 w związku z art. 160 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.