Uzasadnienie
Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 30 kwietnia 2015 r. uznał stanowisko K. B. (dalej zwany: Skarżący) przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez podmiot niezarejestrowany jako podatnik VAT za nieprawidłowe.
Interpretacja powyższa została doręczona Skarżącemu 6 maja 2015 r.
Skarżący 21 maja 2015 r. złożył skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W tego typu sprawach – z uwagi na fakt, że względem aktu stanowiącego indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego nie zostały ustawowo przewidziane żadne środki zaskarżenia, o jakich mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. (zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) – warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wezwanie organu interpretacyjnego do usunięcia naruszenia prawa. Stanowi o tym przepis art. 52 § 3 p.p.s.a., wskazując, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Taki wymóg jest podyktowany podstawową zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi, jaką jest zachowanie autokontroli działania organu administracji oraz pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do sądowego (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z 14 września 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 767/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to także związane z koniecznością zachowania terminu do wniesienia skargi. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi bowiem, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Minister Finansów w zaskarżonej do Sądu interpretacji indywidualnej zawarł prawidłowe pouczenie o prawie, sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wyraźnie wskazując, że ustawowym wymogiem zaskarżenia interpretacji jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu interpretacji.
Skarżący dowiedział się o wydaniu względem niego interpretacji z 30 kwietnia 2015 r. w dniu 6 maja 2015 r. Wówczas bowiem nastąpiło doręczenie ww. aktu i tym samym rozpoczął bieg czternastodniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, który upłynął w dniu 20 maja 2015 r. W powyższym terminie organ nie otrzymał wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że Skarżący wniósł skargę do Sądu nie wyczerpawszy trybu wymaganego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Tego rodzaju brak powoduje, że wniesienie skargi co do ww. interpretacji jest niedopuszczalne.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn. Do przyczyn, o których mowa w powołanym przepisie, zaliczany jest brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W sprawie zaistniała zatem wskazana wyżej przesłanka odrzucenia skargi.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.