Uzasadnienie
Skarżąca – A.Z. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2011r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1996,1997 i 1998r.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 września 2011r. odrzucił ww. skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: "P.p.s.a."), z powodu wniesienia jej po upływie 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a.
Skarżąca w piśmie z 10 listopada 2011r. wniosła "o ponowne rozpatrzenie jej sprawy". Wskazała, iż rozumie przyczyny odrzucenia skargi, gdyż zdaje sobie sprawę z obowiązujących terminów. Jednocześnie wyjaśniła, iż otrzymując 29 marca 2011r. zaskarżoną decyzję była przekonana, iż 30-dniowy termin upływa 29 kwietnia 2011r., a nie 28 kwietnia 2011r.
Ww. wniosek Skarżącej, w związku z pismem pełnomocnika Skarżącej z 14 grudnia 2011r., został potraktowany jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd, zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, na jej wniosek, postanowi przywrócenie terminu.
Brak winy po stronie dokonującego, czy zamierzającego dokonać określoną czynność procesową stanowi zatem konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu.
Zgodnie z poglądami doktryny "kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa" (B. Adamiak. J. Borkowski. R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003, UNIMEX Oficyna Wydawnicza, wyd. 1). O braku winy można mówić tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się m.in. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Kryterium braku winy należy zatem wiązać z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Niewielkie nawet niedbalstwo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania o przywrócenie uchybionego terminu.
Z powyższego wynika, że Sąd może uwzględnić wniosek strony o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej jedynie wtedy, gdy ustalone zostanie, że uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W razie natomiast ustalenia przez sąd, że okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, Sąd nie może przywrócić uchybionego terminu.
Sąd, przekładając ww. uwagi na realia sprawy, doszedł do wniosku, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Przyczyną, z powodu której Skarżąca nie dochowała terminu do wniesienia skargi było - jak wynika z pisma Skarżącej z 10 listopada 2011r. - jej przekonanie, iż 30-dniowy termin do wniesienia skargi od decyzji otrzymanej 29 marca 2011r. upływa 29 kwietnia 2011r., a nie 28 kwietnia 2011r. W ocenie Sądu ww. powód uchybienia terminowi do wniesienia skargi z całą pewnością nie wskazuje na brak winy w uchybieniu, lecz wręcz przeciwnie – świadczy o niedbalstwie Skarżącej. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa, w świetle powołanych na wstępie uwag, w prowadzeniu własnych spraw wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.
Sąd stwierdza ponadto, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego. Powoływanie się zatem na brak wiedzy w tym zakresie, nie może być uznane za skuteczne. Sąd stwierdza również, że nawet gdyby błędne przekonanie Skarżącej wynikało z nieznajomości przepisów prawa obowiązujących w zakresie zasad obliczania terminów, przy braku innych obiektywnych przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu, nie jest to okoliczności wystarczającą do uwzględnienia przywrócenia terminu. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 6 listopada 1998r. sygn. akt I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127.
Sąd, mając na uwadze powyższe uznaje, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.