Uzasadnienie
Skarżący złożył wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego zgodnie z wymogami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) zwanej dalej "ustawą restrukturyzacyjną".
W dniu [...] grudnia 2002 roku organ restrukturyzacyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wydał w stosunku do Skarżącego decyzję o warunkach restrukturyzacji.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 cyt. ustawy należności objęte restrukturyzacją podlegają umorzeniu pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przesłanek enumeratywnie wymienionych w ustępie 1 punktach 1, 2 i 3 tego artykułu.
Skarżący wpłacił opłatę restrukturyzacyjną, nie posiadał zaległości o jakich mowa w pkt. 3, a także przedstawił program restrukturyzacji. Dodatkowo, zgodnie z punktem 1 ustępu 1 art. 10 ustawy restrukturyzacyjnej Skarżący winien był przedstawić organowi restrukturyzacyjnemu dane o jego bieżącej sytuacji finansowej. Informację taką Skarżący przedstawił w dniu [...] lutego 2004 r.
Decyzja o warunkach restrukturyzacji została Skarżącemu doręczona w dniu [...] grudnia 2002 roku. Informacja, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt. 1 ustawy restrukturyzacyjnej, powinna była być złożona nie później niż 14 miesięcy od daty doręczenia decyzji, a zatem nie później niż do [...] lutego 2004 roku. Informacja ta została nadana w urzędzie pocztowym w dniu [...] lutego 2004r.
Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż warunki restrukturyzacji określone w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy restrukturyzacyjnej nie zostały spełnione i na podstawie z art. 21 ust. 1 pkt. 2 w/w ustawy umorzył postępowanie.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Na to rozstrzygnięcie złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego, bowiem ocena prawna stanu faktycznego dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej nastąpiła z naruszeniem art. 10 ust. 1, a także z naruszeniem art. 21 ust. 1 pkt. 2 w/w ustawy.
Zdaniem Strony ewidentne jest, że Skarżący w żaden sposób nie naruszył wymogów określonych w art. 10 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej nie kwestionuje bowiem faktu wpłaty opłaty restrukturyzacyjnej, ani faktu nieposiadania przez Skarżącego zaległości z tytułu należności. Te okoliczności są całkowicie bezsporne. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej opiera swoje rozstrzygnięcie na fakcie przedstawienia przez Skarżącego informacji o bieżącej sytuacji finansowej po dniu [...] lutego 2004 roku.
Wymóg przedstawienia takiej informacji nie wynika jednak- według Skarżącego- ani z punktu 2 ani z punktu 3 ustępu 1 artykułu 10, ale określony jest w punkcie l, a zatem - co najwyżej można było jedynie rozważać, czy wymóg ten został spełniony.
Organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której umarza postępowanie restrukturyzacyjne tylko, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 nie zostały spełnione.
Zdaniem strony organ nie miał prawa jako podstawy umorzenia zastosować art. 21 ust. 1 pkt. 2 ustawy restrukturyzacyjnej, gdyż artykuł ten dotyczy innej sytuacji. Dyrektor Izby Skarbowej jako organ administracyjny winien był działać w oparciu o przepisy prawa, a decyzja o umorzeniu postępowania powinna być oparta na konkretnej ustawowej przesłance takiego umorzenia. Artykuł 21 ust. 1 pkt. 2 podstawy takiej nie stanowi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.; dalej u.p.p.s.a.).
Dokonana ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, iż skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 21 ust. 1, pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej.
Wprawdzie zgodnie z art. 10 ust 1 w/w ustawy należności objęte restrukturyzacją podlegają umorzeniu pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przesłanek enumeratywnie wymienionych w ustępie 1 punktach 1, 2 i 3 tego artykułu, jednakże konkretyzację skutków zachowania, bądź niezachowania warunków określonych w art. 10 ust. 1 zawierają postanowienia art. 21 ust. 1 ustawy restrukturyzacyjnej.
Przewiduje on, iż po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji o warunkach restrukturyzacji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r. nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004 r., z zastrzeżeniem ust. 1a i 3, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której:
- 1) stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, zostały spełnione albo
- 2) umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, nie zostały spełnione.
Oznacza to brak konsekwencji prawnych w przypadku niezachowania terminu do złożenia informacji bieżącej sytuacji finansowej podmiotu ubiegającego się o restrukturyzację należności.
Uzasadnione są zatem zarzuty skargi, że umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego jedynie z powodu niezachowania warunku określonego w art. 10 ust. 1 pkt 1 narusza prawo.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a), art. 152 oraz art. 200 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.