Uzasadnienie
Skarżący B. S. i J. S. wnieśli (każdy z byłych małżonków z osobna oraz wspólnie przez pełnomocnika) skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. Do skarg dołączyli formularze wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Skargi powyższe wpłynęły do organu w dniach 10 i 11 września 2009 r.
Następnie pismami z 15 września 2009 r. Skarżący cofnęli skargi złożone osobiście i przez pełnomocnika, odwołując jednocześnie udzielone mu wcześniej pełnomocnictwo.
5 października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej przekazał Sądowi skargi Skarżących wraz z pismami je cofającymi.
Pismami z 12 października 2009 r. nowo ustanowiony pełnomocnik Skarżących ponownie wycofał skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Postępowanie sądowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd nie stwierdził, aby w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczne cofnięcie skargi.
Z tego względu Sąd postanowił umorzyć postępowanie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Z tej też przyczyny wnioski Skarżących o przyznanie prawa pomocy Sąd uznał za bezprzedmiotowe.