Uzasadnienie
Skarżący K. R. we wniosku zawartym w skardze z 12 czerwca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zbycia nieruchomości. W uzasadnieniu powołał się na argumenty, które mogą świadczyć o wadliwości zaskarżonej decyzji. W szczególności zarzucił naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 126 lit b i art. 21ust.21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jeżeli organ administracji nie rozpozna wniosku o wstrzymanie wykonania, to Sąd może rozpoznać wniosek i wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania, ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia, ze skutkiem wyrażonym w sentencji.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zawarty w skardze Skarżący powołuje się w szczególności na argumenty świadczące (być może) o wadliwości zaskarżonej decyzji. Nie są to jednak argumenty mogące skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ nie można z nich wnioskować ani o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani o możliwości spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które to przesłanki zostały przewidziane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania jest niedopuszczalne (postanowienie z 3 lipca 2014 r., II OZ 661/14, CBOSA).
Stąd, przyjęty przez Skarżącą rodzaj argumentacji nie może spowodować u Sądu powzięcia poglądu, że Skarżąca wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości istnienia przesłanek oznaczonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W żadnym wypadku Skarżący nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił groźby wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., ograniczając się jedynie do argumentów dotyczących prawidłowości wydanej decyzji, które mogą być oceniane przez Sad, lecz dopiero przy wydawaniu wyroku.
Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.