Uzasadnienie
Prezydent W. (zwany dalej również: "organem egzekucyjnym") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec B. W. (zwanej dalej: "Skarżącą") dotyczące podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] za okres 1 lutego 2016 r. do 31 grudnia 2017 r.
W toku tego postępowania, w dniu 6 sierpnia 2018 r. doręczono bankowi zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Ww. zawiadomienie zostało doręczone Skarżącej w dniu 14 sierpnia 2018 r.
Za pomocą poczty elektronicznej pismem z dnia 16 sierpnia 2018 r. Skarżąca złożyła szereg zarzutów co do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które w zakresie pyt. 2-3 ("Dlaczego Wydział Budżetowy Urzędu Dzielnicy [...]. zleca windykację za okres 2016 - 2017, skoro ma w Urzędzie potwierdzenia, że wpłat, których brak jest rzekomo podstawą windykacji, zostały we właściwym okresie "uregulowane", "Dlaczego urzędnik w Wydziale Windykacji, któremu przedstawiam dowody wpłat ignoruje je") zostały uznane jako zarzuty wniesione w trakcie postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. Skarżąca uzupełniła brak podpisu pod zarzutami.
Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. organ egzekucyjny uznał zarzuty zobowiązanej w zakresie wykonania obowiązku za niezasadne.
Pismem z dnia 18 września 2018 r. Skarżąca zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (zwane dalej również: "organem odwoławczym") z prośbą o rozpatrzenie jej odwołania od niektórych decyzji dotyczących nieruchomości, których jest właścicielem, podnosząc w uzasadnieniu pisma zastrzeżenia wobec prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. organ egzekucyjny wezwał Skarżącą do uzupełnienia odwołania o wskazanie decyzji, których ono dotyczy, doprecyzowanie zarzutów oraz określenie istoty i zakresu żądania. W odpowiedzi Skarżąca pismem z dnia 4 października 2018 r. sprecyzowała, że odwołanie dotyczy decyzji o egzekucji podatku od nieruchomości [...], która została wykonana 14 sierpnia 2018 r. Skarżąca wskazała, że oczekuje cofnięcia tej decyzji i naprawienia szkód, jakie dla niej spowodowała. W konsekwencji pismo zobowiązanej organ egzekucyjny potraktował jako zażalenie na wydane postanowienie o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne (w części) oraz zażalenie na postanowienie o uznaniu zarzutów zobowiązanej za niezasadne i przekazał sprawę organowi odwoławczemu.
Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] września 2018 r. uznającego za niezasadne zarzuty wykonania obowiązku, tj. uregulowania podatku od nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] za okres 1 lutego 2016 r. - 31 grudnia 2017 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314; dalej: "u.p.e.a."), podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Podstawą zarzutu zobowiązanej było wykonanie obowiązku (zapłata podatku).
Organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy bezspornie wynika że Skarżąca jest właścicielką nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2016 r. Organ zaznaczył, że po zakupie nieruchomości, Skarżąca, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie wykonała obowiązku złożenia informacji o nieruchomościach. Informacji o zbyciu nieruchomości nie złożyli również poprzedni właściciele. Skarżąca złożyła informację o nieruchomościach u obiektach budowlanych dopiero 23 czerwca 2017 r. W dniu 4 grudnia 2017 r. na podstawie ww. informacji wydano w odniesieniu do zobowiązanej decyzje ustalające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. W dniu 31.01.2018 r. wystawiono Skarżącej upomnienie w związku z brakiem wpłat podatku. Następnie wystawiono tytuły wykonawcze, w oparciu o które organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego Skarżącej w dniu 6 sierpnia 2018 r.
Organ odwoławczy wskazał, że należny podatek od nieruchomości został uregulowany w dniach 10 sierpnia 2018 r. i 14 sierpnia 2018 r., tj. już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, które nastąpiło w dniu 6 sierpnia 2018 r. Wszelkie działania zobowiązanej podjęte w celu uregulowania lub zmiany wysokości podatku od nieruchomości zostały podjęte również po ww. dacie.
W ocenie organu odwoławczego nie było możliwe uznanie wpłat dokonanych przez byłych właścicieli nieruchomości poprzez ich przeksięgowanie na rzecz zobowiązanej. Wpłaty te bowiem (na skutek braku informacji o sprzedaży nieruchomości) dotyczyły decyzji podatkowych wydanych wobec byłych właścicieli.
W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego, zasadnie organ egzekucyjny uznał, że zarzuty wykonania obowiązku przed wszczęciem egzekucji należało uznać za niezasadne.
Pismem z dnia 1 lipca 2020 r. B. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2019 r.
W uzasadnieniu wskazała, że decyzję organów podatkowych dot. nieruchomości [...], której jest właścicielem, były niesłuszne i niezgodne z zasadami współżycia społecznego.
Skarżąca podkreślił, że [...] stycznia 2016 r. nabyła, aktem notarialnym, nieruchomość przy ul. [...] Akt notarialny został przesłany do Urzędu przez notariusza 25 stycznia 2016 r. Kancelaria Urzędu Dzielnicy [...]. potwierdziła odbiór 27 stycznia 2016 r. Podpisała również umowę najmu nieruchomości z dotychczasowymi właścicielami. Zobowiązali się oni do płacenia świadczeń związanych z wykorzystywaniem nieruchomości i tak się też stało. Wśród tych zobowiązań był podatek od nieruchomości. Najemcy wywiązali się z tego zobowiązania. Cały podatek za lata 2016 i 2017 został przez nich zapłacony.
Skarżąca wskazała również, że podczas pobytu w urzędzie 8 sierpnia zwróciła uwagę, że podatek jest źle obliczony. Jest zawyżony, nie po raz pierwszy. Skarżąca złożyła stosowne pismo 29 sierpnia 2018 r. otrzymała trzy pisma korygujące wymiar podatku w latach 2016, 2017, 2018.
Skarżąca zaznaczyła, że 8 sierpnia 2018 r., całkowicie przypadkowo, usiłując pobrać pieniądze z bankomatu dowiedziała się, że ma zablokowane konta. W celu wyjaśnienia sprawy Skarżąca udała się do Urzędu Dzielnicy [...]. gdzie wraz z obecnym najemcą usiłowała wyjaśnić sprawę. Skarżącą podkreśliła, że pracownik urzędu wyjaśnił, że wpłaty są, podatek jest opłacony, ale - powinna je dokonać ona a nie najemca, z którym ma umowę. Przedstawione jej również upomnienie, jakie do niej wysłano, a które wg Skarżącej do niej nie dotarto. Pod pokwitowaniem odbioru listu poleconego jest nazwisko, którego nie znała. Wyjaśniono również Skarżącej, że posiada zaległość podatkową w kwocie [...] zł. W celu wstrzymania egzekucji, następnego dnia były właściciel dokonał wpłaty w kasie Urzędu Dzielnicy: [...] zł w jej imieniu oraz [...] zł- w swoim (za lata 2012 – 2015).
Skarżąca wskazała również, że ówczesny najemca w rozmowie z urzędnikiem przedstawił dokumenty wpłaty i poprosił o wstrzymanie egzekucji. W dniu 14 sierpnia 2019 r. ściągnięto z rachunku bankowego Skarżącej kwotę [...] zł.
Skarżąca wskazała również, że w dniu 14 sierpnia otrzymała z Urzędu Miasta, Biura Podatków i Egzekucji list polecony informujący, że wszczęto przeciwko niej postępowanie egzekucyjne (data wysłania 9 sierpnia 2019 r.).
Skarżąca podkreśliła, że organ odwoławczy w pismach z dnia 6 czerwca 2019 r. wskazał, że skarga co do trybu poinformowania jej o egzekucji oraz wszczęcia egzekucji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie zgodziła się z tym stanowiskiem i zaznaczyła, że nie jest prawdą, że była prawidłowo informowana o zaległościach. Pod żadnym z dowodów dostarczenia listu poleconego nie ma jej podpisu. Są tam podpisy pracowników Biura TRIP.
Skarżąca zaznaczyła również, że nie rozumie jak to jest możliwe, że Urząd przez dwa lata przyjmował nienależne mu opłaty za podatek od nieruchomości i nie poinformował płatnika, że są to wpłaty niezasadne. Podkreśliła również, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do faktu, że podatek był błędnie naliczony i od tego zawyżonego podatku naliczane są odsetki i inne koszty oraz, że nikt z zainteresowanych, do których kierowała skargi, nie odniósł się do faktu, że dwa organy tego samego Urzędu W. (Biuro Podatków i Egzekucji W. oraz Urząd Dzielnicy [...].) nie potrafiły przekazać decyzji o wstrzymaniu egzekucji przez 5 dni.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art.119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia).
Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym.
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania).
Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sądowej kontroli legalności aktu poddane zostało postanowienie SKO w W. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...].09.2018r. uznające za niezasadne zarzuty wykonania obowiązku, tj. uregulowania podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] za okres od 1.02.2016r. do 31.12.2017r., zaś istota sporu między stronami sprowadza się do odmiennej oceny prawno-faktycznej podniesionych przez Skarżącą zarzuty co do prawidłowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W tym miejscu Sąd stwierdza, że Skarżąca, zarówno w odwołaniu od skarżonego postanowienia organu I instancji, jak i w skardze, zgłosiła szereg "zastrzeżeń" co do trybu postępowania przez organy egzekucyjne w jej sprawie, nie precyzując jednak konkretnych przepisów, które organy naruszyły, co spowodowało, że organy odpowiednio "wyodrębniły" m. innymi zarzuty, które zakwalifikowały jako zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, a które są przedmiotem nin. sądowej kontroli.
Sąd zauważa, że w ramach tych zarzutów Skarżąca podniosła, że organy bezpodstawnie wyegzekwowały zobowiązanie podatkowe za lata 2016 i 2017 z tytułu podatku od nieruchomości przy ul, [...] gdyż podatki te uiścił poprzedni właściciel oraz, w szczególności, że "nie jest prawdą, że była prawidłowo informowana o zaległościach", gdyż "pod żadnym z dowodów dostarczenia listu poleconego nie ma mojego podpisu" (por. str. 2 in fine skargi – k. 4 akt adm.).
Powyższe upoważnia Sąd do przyjęcia, że przedmiotem zarzutów skargi był zarówno zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (nieistnienie obowiązku – z uwagi na uiszczenie zobowiązań w podatku od nieruchomości), jak i zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. (tj. brak doręczenia upomnienia).
Przy tak zakreślonych granicach skargi oraz jej zarzutach, Sąd w punkcie wyjścia wskazuje, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. - egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z tego przepisu wynika, że - co do zasady - postępowanie egzekucyjne nie może być wszczęte bez wcześniejszego doręczenia upomnienia, zatem należy je uznać za obligatoryjny element postępowania egzekucyjnego, bez którego egzekucja skutecznie nie może być wszczęta i prowadzona.
Zdaniem SKO, ponieważ "(...) na chwilę dokonania zajęcia rachunku bankowego, cała należność z tytułu podatku od nieruchomości za okres od 1.02.2016r. do 31.12.2017r. wynikająca z wydanych wobec zobowiązanej decyzji podatkowych była wymagalna i podlegała przymusowemu ściągnięciu" oraz "(...) należny podatek od nieruchomości został uregulowany w dniach 10.08.2018 r. i 14.08.2018r., tj. już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, które nastąpiło w dniu 6.08.2018r. (...)", zarzut wykonania obowiązku (zapłaty podatku) jest bezpodstawny w świetle art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.
W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonych w aktach sprawy dowodów oraz okolicznościach faktycznych zaistniałego sporu, stanowisko Organu uznać należy za wadliwe.
W tym miejscu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez Sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Kontrolując zatem zaskarżone rozstrzygnięcie, Sąd nie ogranicza się jedynie do tego aktu, lecz bada, czy ustalone przez organ okoliczności znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w nadesłanych aktach sprawy.
W kontrolowanej sprawie zaskarżony Organ m. innymi podaje, że Zobowiązana złożyła informacje o nieruchomościach o obiektach budowlanych 23.06.2017r.", zaś "(...) w dniu 04.12.2017r. na podstawie ww. informacji wydano w odniesieniu do zobowiązanej decyzje ustalające wysokość zobowiązania podatkowego (...)".
W konsekwencji "(...) w dniu 31.01.2018r. wystawiono zobowiązanej upomnienie", które "doręczono w dniu 08.02.2018r.", a w związku z brakiem wpłat podatku przystąpiono do egzekucji, w wyniku której – jak to już zaznaczono na wstępie - należny podatek od nieruchomości został uregulowany w dniach 10.08.2018r. i 14.08.2018r., tj. już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, które nastąpiło w dniu 6.08.2018r.
Analiza akt sprawy uprawnia Sąd do stwierdzenia, że Organ pominął jednak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia istotne dla sprawy okoliczności, tj. w szczególności fakt, że organ podatkowy wydał decyzje w sprawie wymiaru podatku za okres 2016-2017 "byłym właścicielom" – co wynika z decyzji z dnia [...] lutego 2016r. – na kwotę [...] zł oraz z decyzji z dnia [...].01.2017r. – na kwotę [...] zł" (por. pismo Urzędu Dzielnicy [...]. z 23.08.2018r. – w aktach sprawy segregatora nr 1; w tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że ponieważ akta administracyjne sprawy w tym segregatorze nie są ponumerowane, Sąd odwołuje się do dokumentów zgromadzonych w sprawie bez podania karty akt).
Dalej Sąd zauważa, że Podatnicy – byli właściciele nieruchomości, opłacili podatek z nich wynikający w terminach i kwotach, o których mowa w wymienionych wyżej decyzjach, tj. w dniu [...] kwietnia 2016r. (wpłacając kwotę [...] zł) oraz w IV ratach w zakresie kwoty [...] zł.
Z powyższego wynika więc, że przedmiotowy podatek od nieruchomości przy ul. [...] za okres 2016 i 2017 roku został opłacony przez byłych właścicieli.
Z analizy akt sprawy wynika też, że następnie na podstawie złożonego w dniu 23.06.2017r. dokumentu, Organ podatkowy w dniu [...] grudnia 2017r. wydał decyzje w stosunku do Skarżącej – za ten sam okres podatkowy – na łączną kwotę [...] zł, które zostały doręczone jej w dniu 15.12.2017r., zaś w dniu 31 stycznia 2018r., po przeprowadzeniu analizy konta podatniczki i stwierdzeniu zaległości, wystawiono upomnienie nr [...], które doręczono (zdaniem Organu – bo jest to także element sporu między stronami) Skarżącej w dniu 8 lutego 2018r.
W związku z tym, że na koncie Skarżącej nie odnotowano wpłaty za przedmiotową nieruchomość w odniesieniu do 2016 i 2017r., a podatek został uiszczony, w dniu 9 sierpnia 2018r. poprzedni właściciel złożył w Urzędzie Dzielnicy [...]. podanie o przeksięgowanie dokonanych przez niego wpłat, na konto Skarżącej, jako "obecnej właścicielki", zaś Skarżąca w dniu 10.08.2018r. wpłaciła do kasy pozostałą część należności tj. [...] zł, objętych tytułami wykonawczymi jako zobowiązana.
Jednocześnie w dniu 10.08 2018r. Urząd Dzielnicy [...]. skierował do Biura Podatków i Egzekucji W. wniosek o wycofanie tytułów wykonawczych wystawionych na Skarżącą (por. k. 8 akt adm. – segregator nr 2).
W świetle przywołanych okoliczności i dowodów wynika więc, że w stosunku do tożsamej nieruchomości przy ul. [...] "na jedną nieruchomość" zostały wydane decyzje podatkowe ustalające wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2016r. i za 2017r., tj. zarówno dla zbywców nieruchomości (decyzje nr [...] i nr [...]), jak i nabywców nieruchomości (decyzje nr [...] i nr [...]), tj. w stosunku do Skarżącej co – jak zauważył sam Organ podatkowy, tj. UM W. w piśmie z dnia 31 sierpnia 2018r. (w aktach sprawy) – spowodowało, że w stosunku do podatniczki (Skarżącej) decyzja za rok 2016 powinna być zmieniona (umowa sprzedaży nieruchomości miała miejsce w dniu [...].01.2016r.), natomiast decyzję za 2017r. należało w ogóle wyeliminować z obrotu prawnego "poprzez jej unieważnienie".
W świetle przytoczonych ustaleń faktycznych, w ocenie Sądu, wystawienie Skarżącej w dniu 31.01.2018r. "upomnienia" oraz wezwanie do uregulowania płatności w związku z brakiem wpłat podatku, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego, które nastąpiło w dniu [...].08.2018r., w sytuacji, gdy nie doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w stosunku do "poprzednich właścicieli" uznać należy, jako działanie bezpodstawne.
Takiej oceny nie może zmieniać fakt, że ostatecznie organy "konwalidowały" wymienione decyzje w ten sposób, że w stosunku do Skarżącej wydano decyzje z dnia [...] sierpnia 2018r. w sprawie zmiany wysokości podatku od nieruchomości na 2016r. oraz na 2017r. (k. 31 i 31 akt sprawy - segregator nr 2), gdyż wydano je już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego oraz, że postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. o nadpłacie w podatku od nieruchomości przy ul. [...] za lata 2016-2017 Skarżącej zwrócono kwotę [...] zł z tytułu nadpłaty.
Odnosząc powyższe ustalenia do przedmiotu zaskarżenia i sformułowanych zarzutów Sąd przypomina i podnosi, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są jednym z podstawowych środków prawnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż - zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. - podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.
Z kolei stosownie do brzmienia art. 34 §1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 - pkt 7, pkt 9 i pkt 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1- pkt 5 i pkt 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
Nadto, nie wydaje się postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, gdy wierzyciel i organ egzekucyjny, to ten sam podmiot (art. 34 § 1 u.p.e.a. - por. uchwała NSA z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06).
W ocenie Sądu, mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne, podzielić zatem należy pogląd Skarżącej, że w okolicznościach sprawy, skoro w stosunku do Skarżącej decyzje w sprawie zmiany wysokości podatku od nieruchomości na 2016r. oraz na 2017r. wydano w dniu [...] sierpnia 2018r., a więc po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, to tym samym na dzień przeprowadzonej egzekucji nie istniał obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1) u.p.e.a., a więc zarzut Skarżącej w tym zakresie był zasadny.
W ocenie Sądu, zasadny jest także zarzut naruszenia 33 § 1 pkt 7) u.p.e.a.
Jak słusznie zauważa Organ, ponieważ podstawą prawną do wystawienia tytułów wykonawczych były decyzje dotyczące podatku od nieruchomości przy ul. [...] w W., w związku z tym prowadzenie egzekucji administracyjnej tych należności, wymagało uprzedniego doręczenia upomnienia. Zdaniem Organów, stosowne upomnienie zostało wystawiono w dniu 31 stycznia 2018r., zaś doręczono je w dniu 6 lutego 2018r., którą to okoliczność – jak wskazano wcześniej - Skarżąca konsekwentnie (tj. już od momentu postępowania odwoławczego) kwestionuje podając, że "(...) pod żadnym z dowodów dostarczenia listu poleconego nie ma mojego podpisu)".
Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że z akt sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że upomnienie nr [...] z dnia [...] stycznia 2018r. (k. 2 akt adm.) zostało doręczone i odebrane przez p. D. K. w dniu 6 lutego 2018r. (por. k. 3 akt adm.).
Sąd zauważa, że na tzw. zwrotce dowodu doręczania przesyłki nie ma jednak jakiejkolwiek adnotacji doręczyciela, kim dla strony tj. B. W. była osoba odbierająca w jej imieniu pocztę (pełnoletni domownik; sąsiad czy dozorca domu) oraz czy osoba ta podjęła się oddania przesyłki adresatowi zawiadomienia.
Powyższa kwestia umknęła uwadze Organom i dlatego nie można uznać – wbrew stanowisku SKO w W. – iż Skarżącej skutecznie doręczono przedmiotowe upomnienie.
W konsekwencji, w ocenie Sądu, doszło także do naruszenia art. 33 § 1 ust. 1 pkt 7 u.p.e.a. w zw. z art. 15 § 1 poprzez brak uprzedniego doręczenia Skarżącej upomnienia, gdyż - zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. - egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Z tego przepisu wynika więc, że - co do zasady - postępowanie egzekucyjne nie może być wszczęte bez wcześniejszego doręczenia upomnienia, a zatem należy je uznać za obligatoryjny element postępowania egzekucyjnego, bez którego egzekucja skutecznie nie może być wszczęta i prowadzona.
Organ podatkowy jednak nie zbadał i nie wyjaśnił powyższej kwestii, tj. komu faktycznie zostało doręczone przedmiotowe upomnienie z dnia 31.01.2018r. (doręczone w dniu 6.02.2018r. – p. D. K. i dlatego uznać należy, że Organy naruszyły także reguły procesowe, tj. przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. W tym miejscu Sąd przypomina, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Art. 18 u.p.e.a. stanowi podstawę do stosowania przez organy egzekucyjne przepisów art. 7, art. 77 § 1, 80 k.p.a., zgodnie z którymi organy te podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz oceniają na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Podkreślenia wymaga, że powyższa kwestia jest na tle rozpoznawanej sprawy tym bardziej istotna, jeśli zważy się, że Skarżąca konsekwentnie w toku postępowania podnosiła, iż przedmiotowa wierzytelność Organu w zakresie podatku od nieruchomości za okres od 1 lutego 2016r. do 31 grudnia 2017r. w ogóle nie istnieje, skoro została uregulowana w całości przez dotychczasowych właścicieli, co – jak wskazano wcześniej - zostało potwierdzone podczas jej "interwencji" w tej sprawie przez urzędników w Urzędzie Dzielnicy [...].
Przyjąć zatem należy, że gdyby organ w sposób prawidłowy doręczył wskazane wyżej upomnienie, w sekwencji zdarzeń opisanych w skardze, a potwierdzonych przez organy podatkowe, w ogóle nie doszłoby do egzekucji przedmiotowego podatku.
Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, ponieważ w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a, a także art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez brak wyjaśnienia doręczenia upomnienia Skarżącej, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku, uznając, że konieczne było uchylenie postanowień organów obu instancji albowiem nie odpowiadają one zasadzie wyrażonej w art. 6 k.p.a., zgodnie z którym to przepisem organy działają na podstawie przepisów prawa.
W prowadzonym ponownie postępowaniu Organy związane są ustaleniami i oceną prawną wynikającą z uzasadnienia nin. wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.