Uzasadnienie
Skarżący M.S., na urzędowym formularzu PPF, zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Skarżący pracuje na dwa etaty i otrzymuje wynagrodzenie netto około 4.000 zł. oraz od byłej żony tytułem spłaty majątku 1.000 zł do września 2016 r. Skarżący wskazał, że obie pensje zajęte są przez komornika. Skarżący oświadczył, że wynajmuje mieszkanie za 2.075 zł miesięcznie i utrzymuje dzieci w wyznaczonych dniach opieki. Płaci także alimenty w wysokości 2.200 zł.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem i córką (ur. w [...] i [...] r.), oraz że nie posiada żadnego majątku. Uzyskuje miesięczne wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę na 1/10 etatu w kwocie 450 zł brutto oraz z tytułu umowy o pracę na pełen etat w kwocie 5.500 zł brutto.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący przesłał zeznanie podatkowe PIT-37, z którego wynika, że w 2014 r. Skarżący uzyskał dochód w kwocie 147.724,80 zł. Z przesłanych zaświadczeń Urzędu Skarbowego W. wynika, że Skarżący za 2015 r. złożył zeznanie podatkowe PIT-37 w którym wykazał dochód w kwocie 18.639,87 zł oraz PIT-36L, w którym wykazał dochód 9.542,06 zł. Skarżący przesłał również wyciąg z rachunku bankowego z którego wynika, że posiada On zadłużenie w kwocie 126,18 zł. Nadesłał także wypowiedzenie warunków umowy o pracę od 3 kwietnia 2016 r. z wynagrodzeniem 450 zł na 1/10 etatu informację o zawieszeniu działalności gospodarczej oraz zaświadczenie komornika sądowego o dokonywanych wpłatach. Ponadto Skarżący przedstawił dokumentację poszukiwania zatrudnienia.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze powołany przepis oraz wysokość wpisu od skargi (jedynego wymaganego na tym etapie postępowania kosztu sądowego) wynoszącego 500 zł referendarz sądowy uznał, że jego uiszczenie przekracza możliwości finansowe Skarżącego. Skarżący, co prawda posiada stałe źródło dochodów (4.000 zł netto), jednakże wydatki na utrzymanie oraz alimenty (2.200 zł), a także prowadzona egzekucja z wynagrodzenia pochłaniają całość uzyskiwanego dochodu. W sprawie należało wziąć również pod uwagę, że Skarżący w kwietniu 2016 r. utracił część miesięcznych dochodów. Jak bowiem wynika z wypowiedzenia warunków umowy o pracę obecne wynagrodzenie Skarżącego wynosi 450 zł.
Tym samym uznać należało, iż Skarżący wykazał, że nie ma dostatecznych środków na opłacenie skargi. Zasadne jest zatem zwolnienie Skarżącego od należnego od tej skargi wpisu w kwocie 500 zł.
Jednocześnie wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania kwota wpisu sądowego jest jedynym kosztem, do którego uiszczenia Skarżący był zobowiązany. Przyszłe ewentualne koszty postępowania mogą być przedmiotem rozpoznania kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zauważyć bowiem należy, że sytuacja materialna Skarżącego do tego czasu może ulec poprawie. Tym bardziej, że Skarżący udokumentował (k. 32 akt sądowych), że poszukuje lepiej płatnej pracy.
W tej sytuacji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.