Uzasadnienie
Postanowieniem z 3 sierpnia 2015 r. zwolniono Skarżącego M.K. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jego rzecz adwokata, którym wyznaczony został L.R. Ten w dniu 21 grudnia 2015 r. zapoznał się z aktami sprawy. Następnie udzielił substytucji adwokatowi J.A., który w dniu 31 sierpnia 2016 r. stawił się na rozprawie. Wyrokiem z tego samego dnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Pismami z 2 września 2016 r. pełnomocnik wniósł o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku, a nadto o przyznanie kosztów nieopłaconej w całości, ani w części pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu z urzędu. Zaznaczył przy tym, iż analogiczny wniosek został także zgłoszony na rozprawie.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie"). Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).
W sprawie tej pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do zapoznania się z aktami sprawy, udziału w rozprawie oraz złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest bowiem należność pieniężna. Jakkolwiek decyzja o odmowie umorzenia zaległości podatkowej wskazuje kwotę tej zaległości, to jednak istota sporu w takiej sprawie nie sprowadza się do kwestionowania wysokości należności pieniężnej, a dotyczy jedynie ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek do uzyskania ulgi w postaci umorzenia zaległości (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., II FPS 2/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych udostępniona na stronach internetowych NSA).
Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.