Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze III SA/Wa 1749/11 uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.
W sentencji wyroku wystąpiła oczywista omyłka pisarska polegająca na wskazaniu błędnej kwoty "słownie" zwrotu kosztów postępowania sądowego tj. Sąd wpisał "tysiąc cztery pięćdziesiąt złotych" oraz na błędnym wskazaniu strony skarżącej tj. Sąd wpisał: "A. sp. z o.o."
Pismem z dnia 21 czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o podanie pełnej słownej kwoty zasądzonych kosztów na rzecz A. sp. z o.o..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a".) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl natomiast art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu i na wniosek strony. Sposób redakcji zdania pierwszego art. 156 § 1 p.p.s.a. może sugerować, że sprostowanie wyroku następuje wyłącznie z urzędu. Nie jest to prawdą, bowiem o możliwości złożenia wniosku w tym zakresie stanowi wprost art. 159 p.p.s.a., który mówi, że "wniosek o sprostowanie" nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
Zgodnie natomiast z przepisem art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jaki i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268).
W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
W sentencji przedmiotowego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wystąpiła oczywista omyłka pisarska polegająca na wskazaniu błędnej kwoty "słownie" zasądzonych kosztów postępowania sądowego tj. Sąd wpisał "tysiąc cztery pięćdziesiąt złotych" zamiast "tysiąc czterysta pięćdziesiąt złotych" oraz na błędnym podaniu w rubrum wyroku nazwy strony skarżącej. tj. Sąd wpisał: "A. sp. z o.o." zamiast "A. sp. z o.o."
W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.