Uzasadnienie
W dniu 19 sierpnia 2020 roku A. L. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ostatecznej orzekającej o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Katalog spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne zawiera art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").
Do aktów poddanych kontroli sądów administracyjnych, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., należą między innymi postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym - takie na które służy zażalenie, kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego są zaskarżalne zażaleniem tylko, gdy ustawa wprost przewiduje taką możliwość. W postępowaniu podatkowym stanowi o tym art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.").
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w ramach postępowania wszczętego wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego.
Do wydanego postanowienia znajduje zastosowanie art. 246 § 2 O.p., zgodnie z którym na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie zostało wydane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub samorządowe kolegium odwoławcze.
Zaskarżone postanowienie wydane zostało przez Dyrektora, działającego jak organ pierwszej instancji, a zatem nie przysługuje na nie zażalenie. Jednocześnie zaskarżone postanowienie nie jest postępowaniem kończącym postępowanie, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jest to jedno z postanowień rozstrzygających kwestie wynikające w toku postępowania, o których mowa w art. 237 O.p. W świetle art. 237 Ordynacji podatkowej postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Użycie przez ustawodawcę partykuły "tylko" wyklucza inną możliwość zaskarżenia tego postanowienia, w tym także skargę do sądu administracyjnego. Skargi od takiego postanowienia nie przewiduje zresztą art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym przedmiotem skargi mogą być jedynie takie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (tu - jak wyżej wskazano - nie służy zażalenie) albo kończące postępowanie (tu nie kończy, bowiem kończąca postępowanie w sprawie będzie dopiero decyzja), a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (tu nie rozstrzyga sprawy co do istoty, bowiem postanowienie w przedmiocie wstrzymania decyzji ma charakter incydentalny, zaś istotą sprawy jest wznowienie postępowania) - por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2019 r. II FSK 2864/18.
Reasumując, skoro poddane kontroli sądu postanowienie nie jest zaskarżalne zażaleniem, nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie może być ono przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zatem skarga na to postanowienie jest niedopuszczalna.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu wniesionej skargi.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.