Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 maja 2010 r. R. A. (dalej zwany też "Skarżącym") wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy B. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Prowadzone przez ten organ postępowanie egzekucyjne dotyczyło należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2007.
Wniosek z dnia 10 maja 2010 r. został przekazany do Dyrektora Izby Skarbowej we W. Skarżący uzasadnił wniosek tym, że najpierw zakończone być powinno postępowanie w przedmiocie umorzenia zaległości, a także postępowanie w przedmiocie zwrotu przez Burmistrza kosztów poniesionych przez Skarżącego z tytułu dowozu dzieci do szkoły.
Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W., działając jako organ nadzoru, odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Wskazał, że wierzyciel – Burmistrz B.– postanowieniem z [...] września 2010 r. odmówił wyrażenia zgody w tej sprawie.
W zażaleniu na postanowienie z dnia [...] września 2010 r. Skarżący ponowił swoje stanowisko co do konieczności wstrzymania postępowania egzekucyjnego z powodów wcześniej podanych.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Podkreślił ponownie fakt, że wierzyciel nie udzielił zgody na wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, a brak takiej zgody uniemożliwiał Dyrektorowi pozytywne rozpatrzenie wniosku, stosownie do art. 23 § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).
W skardze na postanowienie Ministra Finansów Skarżący podtrzymał wszystkie wcześniejsze twierdzenia i zarzuty. Uznał, że wystawienie tytułów wykonawczych nastąpiło bez wcześniejszego wezwania do zapłaty oraz przed ustaleniem wzajemnych rozliczeń.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 punkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania takiego postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach organ nadzoru może wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub czynności egzekucyjne. Minister zasadnie jednak wskazał na ograniczenia w stosowaniu tego przepisu, wynikające z art. 23 § 7 ustawy egzekucyjnej. Otóż w sytuacji, gdy przedmiotem egzekucji są należności nie pozostające we właściwości urzędów skarbowych, wstrzymanie egzekucji lub postępowania egzekucyjnego może mieć miejsce tylko za zgodą wierzyciela.
W niniejszej sprawie przedmiotem egzekucji był podatek od nieruchomości. Należność pieniężna z tego podatku nie pozostaje we właściwości urzędów skarbowych, gdyż jest podatkiem lokalnym, pozostającym we właściwości wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Z kolei postanowieniem z 16 września 2009 r. Burmistrz B. nie wyraził zgody na pozytywne rozpatrzenie wniosku Skarżącego. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej we W., a następnie Minister Finansów, słusznie rozpatrzyli wniosek Skarżącego o wstrzymanie egzekucji negatywnie.
Jednocześnie uznać należało, że sformułowany w postępowaniu egzekucyjnym wniosek Skarżącego z dnia 10 maja 2010 r. ewidentnie dotyczył instytucji uregulowanej w art. 23 § 6 ustawy egzekucyjnej. Wskazuje na to jego niedwuznaczna treść. Pismu temu nie można było więc nadać innego znaczenia, niż wynikające z tej jednoznacznej treści.
Odnośnie natomiast do wskazanych w skardze ewentualnych nieprawidłowości we wszczęciu postępowania egzekucyjnego, to wyjaśnić należy, iż kwestia tych nieprawidłowości nie mogła być analizowana w niniejszym postępowaniu sądowym, gdyż nie była ona w ogóle przedmiotem pisma z 10 maja 2010 r. W efekcie nie była w ogóle przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu egzekucyjnym. Nieprawidłowe wszczęcie postępowania egzekucyjnego może być przedmiotem wyłącznie odrębnego, szczególnego trybu wynikającego z art. 33 pkt 7 ustawy egzekucyjnej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.