Uzasadnienie
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., działając na podstawie własnych tytułów wykonawczych, o numerach od [...] do [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres kwiecień, czerwiec, wrzesień - listopad 2008r., styczeń, marzec, kwiecień, wrzesień, listopad oraz grudzień 2009r., wszczął postępowanie egzekucyjne wobec R. sp. z o.o. (dawniej: K. Sp. z o.o.) – dalej: "Spółka" lub "Skarżąca", dokonując zawiadomieniami z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] i nr [...] zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. i w [...] S.A. Powyższe zawiadomienia wraz z odpisem przedmiotowych tytułów wykonawczych doręczono Spółce w dniu 15 stycznia 2015 r. [...] S.A. otrzymał powyższe zawiadomienie w dniu 14 stycznia 2015 r. Natomiast [...] S.A. otrzymał ww. zawiadomienie w dniu 9 stycznia 2015 r. i realizując zajęcie w dniu 13 stycznia 2015r., przekazał na konto organu egzekucyjnego kwotę w wysokości 939.978,59zł, która w całości pokryła zobowiązanie Spółki.
Pismem z dnia 20 stycznia 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia 30 stycznia 2015r., Skarżąca złożyła w terminie zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie powyższych tytułów wykonawczych. Strona wniosła zarzut, w którym podniosła stosowanie środka egzekucyjnego, podczas gdy obowiązek pieniężny stał się bezprzedmiotowy. W opinii Spółki zobowiązania podatkowe z tytułu VAT uległy przedawnieniu w 2013 oraz 2014 roku. Ponadto Spółka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., działając na podstawie art. art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), za niedopuszczalny uznał zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych. W uzasadnieniu wskazał, iż zarzut Spółki został już uprzednio podniesiony w toku postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] października 2014r. W ocenie organu odwoławczego, wyrażonej w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., przedawnienie zobowiązań w VAT za 2008 oraz 2009 nie nastąpiło z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. W związku z powyższym niedopuszczalne było badanie pod względem merytorycznym kwestii, która była lub jest przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu sądowym, administracyjnym lub podatkowym.
Strona w zażaleniu z dnia 25 lutego 2015r. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu Strona zarzuciła, iż obowiązki Spółki wynikające z tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] w zakresie zobowiązań w podatku VAT, jak również prawa do wydania decyzji określającej zobowiązania podatkowe w tym podatku, za poszczególne okresy 2008r. (oprócz grudnia 2008) wygasły z momentem upływu przedawnienia, tj. z końcem 2013r., w zakresie zaś zobowiązań w podatku VAT za grudzień 2008r. oraz poszczególne okresy w 2009r. (za wyjątkiem zobowiązania za grudzień 2009) również wygasły na skutek przedawnienia, z końcem 2014 r. Ponadto Skarżąca podniosła, iż w sytuacji gdy organ egzekucyjny stwierdził wygaśnięcie obowiązku poprzez przedawnienie, zobligowany był umorzyć postępowanie egzekucyjne i wydać w tym zakresie postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia Strona wskazała, że egzekwowany obowiązek w części dotyczącej odsetek za zwłokę został określony niezgodnie z obowiązkiem wynikającym z przepisu prawa, tj. z mocy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 ww. ustawy, odsetek tych nie nalicza się m.in. za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu I instancji.
W ocenie Strony pomimo błędów formalnych w tytułach wykonawczych (błędne wyliczenie kwoty odsetek), które organ egzekucyjny powinien był podnieść z urzędu, organ egzekucyjny doręczył je Spółce wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Spółki (powielającym ich błędy formalne), a także doręczył mBankowi oraz bankowi analogiczne zawiadomienia, przez co organ egzekucyjny naruszył art. 29 § 1 pkt 2 oraz 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazał, że podniesiona przez Stronę kwestia dotycząca przedawnienia obowiązku została rozpatrzona przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2014r., którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] października 2014r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, iż [...] Urząd Skarbowy w W. w dniu [...] listopada 2013r. wszczął dochodzenie o przestępstwo skarbowe, którego popełnienie wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2008r. do grudnia 2009r. Pismem zaś z dnia 5 grudnia 2013r., uzupełnionym pismami z dnia 29 września 2014r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. poinformował Spółkę, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2008r. do grudnia 2009r. został zawieszony z dniem 5 grudnia 2013 r. Zatem w ocenie organu Strona została skutecznie poinformowana o toczącym się postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe oraz o śledztwie w zakresie nieprawidłowości w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2008r. i 2009r., przed upływem okresu przedawnienia przewidzianym w art. 70 § 1 O.p.
W opinii Dyrektora Izby Skarbowej w W. z powyższego wynika, iż zarzut dotyczący przedawnienia obowiązku jest niedopuszczalny na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a.
Organ odwoławczy odnosząc się do stanowiska Spółki, iż egzekwowany obowiązek w części dotyczącej odsetek za zwłokę został określony niezgodnie z obowiązkiem wynikającym z przepisu prawa, tj. 54 § 1 pkt 7 O.p. wskazał, że powyższy zarzut podniesiony przez Spółkę nie był przedmiotem prowadzonego postępowania, z uwagi na to, że został zgłoszony po upływie terminu do wniesienia zarzutów i w związku z tym Skarżąca nie może już uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniosła Spółka zaskarżając je w całości. Postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 138 §1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r" poz. 267, ze zm. dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 70 §1, art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p. oraz w zw. z art. 29 §1, 34 § 1a, 34 § 4 art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 59 § 3 u.p.e.a., poprzez aprobatę przez organ II instancji poglądu organu I instancji, zgodnie z którym zarzut przedawnienia podniesiony przez Spółkę w zarzutach jest niedopuszczalny, z uwagi na to, że zarzut ten był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podczas gdy organ I instancji w niniejszej sprawie nie był zwolniony z samodzielnej oceny (zarówno pod kątem badania zasadności zarzutu jak i badania z urzędu przesłanki wygaśnięcia zobowiązania), czy obowiązek zobowiązanego, wykazany w dostarczonym przez wierzyciela tytule wykonawczym, nie wygasł poprzez przedawnienie, a co miało miejsce w niniejszej sprawie.
- 2) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 29 § 1, 34 § 4, art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 59 §3 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p., bowiem organ II instancji, z uwagi na dwuinstancyjność postępowania administracyjnego, również zobowiązany był dokonać oceny czy obowiązek Spółki, jako zobowiązanego, nie wygasł (zarówno pod kątem badania zasadności zarzutu jak i badania z urzędu przesłanki wygaśnięcia zobowiązania), z uwagi na upływ terminu przedawnienia spornych zobowiązań Spółki, czego organ II instancji, podobnie jak organ I instancji, nie uczynił.
- 3) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 29 § 1, 34 § 4, art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 59 §3 u.p.e.a., w sytuacji, bowiem, gdy, po pierwsze, zgłoszone zarzuty w zakresie przedawnienia obowiązku były zasadne, a po drugie, wygaśnięcie obowiązku przez przedawnienie powinno było być zbadane i stwierdzone przez organ I instancji z urzędu, organ I instancji był zobowiązany umorzyć postępowanie egzekucyjne, czego nie uczynił, przez co organ II instancji zobowiązany był uchylić postanowienie organu I instancji i orzec co do istoty sprawy, co również nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
- 4) art. 6 oraz art. 8 k.p.a., poprzez działanie organu II instancji niezgodnie z przepisami prawa oraz w sposób godzący w zasadę działania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej i aprobatę takiego samego sposobu działania Organu I instancji.
W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazała, że zobowiązania podatkowe z tytułu podatku VAT za poszczególne okresy 2008 r., których termin płatności upływał w 2008 r. uległy przedawnieniu z końcem 2013 r., bowiem organ podatkowy nie mógł, przed wydaniem decyzji określającej, zawiesić biegu terminu przedawnienia zobowiązań, które zostały wykonane na skutek zapłaty (a których domniemana prawidłowość nie została podważona w postępowaniu podatkowym przed upływem terminu przedawnienia), w konsekwencji czego wygasły (a więc nie powstała zaległość podatkowa), natomiast art. 70c O.p. nie dał prawa organowi I instancji zawiesić biegu terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji korygującej deklaracje VAT-7, dotyczące poszczególnych okresów 2008 r., co wynika z literalnego brzmienia tego przepisu.
Zdaniem Strony, nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że organ I instancji miał prawo zawiesić bieg terminu przedawnienia to, na skutek nieskutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań, zobowiązania w podatku VAT za 2008 r., których termin płatności upływał w 2008 r., wygasły z końcem 2013r. Co do zobowiązań w podatku VAT dotyczących poszczególnych okresów w 2009 r., których termin płatności upływał w 2009 r. to, również na skutek nieskutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań, zobowiązania te wygasły na skutek przedawnienia z końcem 2014r.
Spółka wskazała ponadto, że wszczęcie postępowania karnoskarbowego w sprawie in rem, nie doprowadziło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w trybie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bowiem dopiero wszczęcie postępowania in personam powoduje spełnienie przesłanki zawiadomienia podatnika o wszczętym postępowaniu o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, która warunkuje skuteczność zawieszenia terminu przedawnienia z dniem wszczęcia tego postępowania, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p.
Z uwagi na powyższe, sporządzenie i doręczenie pisma z dnia 5 grudnia 2013r., uzupełnionego pismami z dnia 29 września 2014r. i 11 grudnia 2014r., nie wywołało skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe zarówno 2008 jak i 2009 r. Doręczenie Spółce ww. pism zawiadamiających o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, w istocie wcale nie informuje o wszczętym postępowaniu o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, bowiem dopiero postanowienie o przedstawieniu zarzutów zawiera wskazanie podejrzanego, dokładne określenie zarzucanego mu czynu i jego kwalifikacji prawnej, a więc dopiero z momentem ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów podatnik uzyskuje informacje o wszczętym przeciwko niemu postępowaniu karnoskarbowym, na co wrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 17 lipca 2012 r. P 30/11.
Przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań w podatku VAT za poszczególne okresy w 2008 i 2009 r., właściwy organ nie sporządził i nie ogłosił postanowienia o przedstawieniu zarzutów osobie, która na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmowała się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi Spółki, a więc w niniejszej sprawie konkretnej osobie fizycznej, która podpisała deklaracje VAT-7 za poszczególne okresy w 2008 i 2009 r., w rezultacie, czego postępowanie karnoskarbowe nie przekształciło się z fazy "w sprawie" (in rem) w fazę "przeciwko osobie" (in personam), co umożliwia uzyskanie przez podatnika (Spółkę) informacji o wszczętym postępowaniu karnoskarbowym, które rodzi skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia jej konkretnego zobowiązania.
Podsumowując powyższe Spółka stwierdziła, że zobowiązania, których termin płatności upływał w 2008 i 2009 r., uległy przedawnieniu odpowiednio z końcem 2013 i 2014 r., w konsekwencji czego postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu, wraz ze wszystkimi tego konsekwencjami, wynikającymi z art. 60 u.p.e.a.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.
Pismem z dnia 2 czerwca 2016r. Spółka wniosła o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a") z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt K 31/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Ponadto wskazać należy, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
W świetle akt sprawy wyżej określone przesłanki nie zachodzą.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie uznania za niedopuszczalny zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, wrzesień - listopad 2008r., styczeń, marzec, kwiecień, wrzesień, listopad oraz grudzień 2009r.
Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.
W świetle natomiast art. 34 § 1a oraz § 4 u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (§ 1a). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).
Ponadto, w trakcie postępowania egzekucyjnego zobowiązany kwestionując prowadzenie postępowania egzekucyjnego może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 pkt 1 – 10 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn wniesienia przez zobowiązanego zarzutów nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrywania tych zarzutów. Podobnie jak i wskazanie danego przepisu jako podstawy prawnej zarzutu bez wskazania przesłanek uzasadniających zastosowanie tego przepisu.
Przypomnieć również należy, że organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności ("zasadności") decyzji wymiarowej, ani też "wymagalności" zobowiązania podatkowego w niej określonego. Przez "wymagalność" decyzji rozumieć należy możliwość jej wykonania, tj. egzekwowania.
Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, gdyż akt ten nie został wydany z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie narusza także przepisów prawa materialnego. Na etapie skargi istota sporu dotyczy oceny zasadności stanowiska Dyrektora IS, który uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (przedawnienie obowiązku) za niedopuszczalny w świetle art. 34 § 1a tej, gdyż zarzut ten był przedmiotem oceny Dyrektora Izby Skarbowej w odwoławczym postępowaniu wymiarowym zakończonym decyzją tego organu z [...] grudnia 2014 r. (okoliczność bezsporna). Dlatego zarzuty skargi oraz związaną z nimi argumentację Sąd znał za bezzasadne.
W niniejszej sprawie podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone było postępowanie egzekucyjne, jest ostateczna decyzja wymiarowa Dyrektora Izby Skarbowej z [...] grudnia 2014 r. W trakcie tego postępowania organ podatkowy badał zarzut przedawnienia zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za wskazane okresy rozliczeniowe. Dlatego ponowne zgłoszenie tego zarzutu w toku prowadzonego wobec Skarżącej postępowania egzekucyjnego zasadnie organ drugiej instancji uznał za niedopuszczalne. Wystąpiły bowiem podstawy do zastosowania w sprawie przepisu art. 34 § 1a u.p.e.a. Skoro zgłoszony zarzut (przedawnienie zobowiązania podatkowego) był już przedmiotem oceny w ramach innego postępowania (przykładowo podatkowego odwoławczego, jak w niniejszej sprawie), to nie może być przedmiotem dwukrotnego rozstrzygnięcia.
Reasumując, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela te poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w świetle których celem (ratio legis) art. 34 § 1a u.p.e.a. nie jest ograniczenie zakresu merytorycznych kompetencji organów występujących w podwójnej roli, ale usprawnienie postępowania egzekucyjnego. Artykuł 34 § 1a tej ustawy pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce obliguje organ do wydania postanowienia nie o nieuwzględnieniu zarzutu, lecz o stwierdzeniu jego niedopuszczalności. Uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych (zob. wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., II FSK 1535/12; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W świetle powyższych rozważań za chybione Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 34 § 1a i § 4 oraz art. 33 § 1 pkt 1 w związku z art. 70 § 1 i § 6 Op, gdyż zarzuty przedawnienia dochodzonego obowiązku należało uznać za niedopuszczalne.
W związku z tym uznać należy, że zarzuty Skarżącej co do naruszenia art. art. 15 i 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p. oraz w zw. z art. 29 § 1, 34 § 1a, 34 § 4 art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 59 § 3 u.p.e.a., nie podlegają uwzględnieniu.
Odnośnie do zarzutów skargi naruszenia zasad procedowania określonych w art. 6 i art. 8 k.p.a., Sąd stwierdza, że nie są one zasadne. W ocenie Sądu, przeprowadzone w sprawie postępowanie, jest zgodne z wymogami określonymi w ww. przepisach k.p.a.
Podsumowując, zdaniem Sądu, prawidłowo w sprawie przyjęto, że nie było podstaw do uwzględnienia zgłoszonego przez Skarżącą zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne z powodu przedawnienia dochodzonego zobowiązania podatkowego.
Końcowo, odnosząc się do wniosku Skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt K 31/14, Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia ww. wniosku Skarżącej, co znalazło odzwierciedlenie w postanowieniu tut. Sądu z dnia 16 czerwca 2016r. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależało od wyniku ww. postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, czego wymaga art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do zawieszenia postępowania sądowego. Przedmiotowa sprawa dotyczy stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne, a więc jej przedmiotem nie jest decyzja wymiarowa dotycząca zaległości Skarżącej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008r. i 2009r., co uzasadnia odmowę zawieszenia postępowania. Ponadto podkreślenia wymaga, że wyegzekwowanie całej zaległości nastąpiło już w dniu 13 stycznia 2015r., w wyniku skutecznego zajęcia dokonanego przez organ egzekucyjny.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.