Uzasadnienie
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego.
J. T., dalej jako skarżący, wnioskiem z 16 czerwca 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że zapłata kwoty wpisu od skargi w wysokości – jak wyliczył – 57 tys,- zł przekracza jego możliwości finansowe. Poinformował o tym, że nie posiada żadnych oszczędności, ruchomości o znacznej wartości, nieruchomości. Nadto, mieszkanie, w którym mieszka nie jest jego własnością. Skarżący utrzymuje się z pensji w wysokości 1280 zł i z emerytury matki w wysokości 1500,- zł. Z matką pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym.
Do formularza PPF skarżący dołączył zeznanie PIT za 2008 r., aneks do umowy o pracę z 7 czerwca 2010 r., odpis aktu urodzenia dziecka z 2001 r. (T. M.) oraz aktu z 1999 r. (J. W.).
W ocenie referendarza sądowego, z treści formularza PPF wynika, że skarżący pozostaje w błędzie, co do wysokości kwoty wpisu od skargi, wymaganego w sprawie. Następstwem przyjętego przez skarżącego poglądu jest to, że w oparciu o obowiązek poniesienia wpisu w wysokości 57000,- zł skarżący ocenił swoją niemożność uczestniczenia w kosztach sądowych. Ocena, co do niemożności poniesienia wymaganych kosztów sądowych jest oczywiście błędna, ponieważ w sprawie III SA/Wa 1772/10, o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w sporze o odpowiedzialność osób trzecich, pobiera się wpis stały w wysokości 200,- zł, co wynika też z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Referendarz sądowy wskazuje, ze podstawą ustalenia wysokości wpisu w sprawie jest § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad pobierania wpisuw postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r. Nr 221, poz 2193 (por. np. orzeczenia: z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. I GSK 1179/07, - publ. w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niezależnie od tego, od decyzji orzekającej o odpowiedzialności osób trzecich, ze względu na brak spornej kwoty, pobiera się wpis stały w wysokości 500,- zł, ponieważ przedmiotem sporu nie jest wysokość należności pieniężnej, lecz fakt obciążenia obowiązkiem spłaty ustalonej uprzednio należności. Stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł. Do takich zalicza się również decyzja w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe w podatku od osób prawnych.
Wskazana kwota wpisu sądowego w wysokości 200,- zł jest jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie, zatem w odniesieniu do obowiązku jej zapłaty należy odnosić możliwości majątkowe skarżącego w partycypowaniu w kosztach sądowych.
W ocenie referendarza sądowego, skarżący nie oznaczył okoliczności, dla których nie jest w stanie wygospodarować z sumy ponad 2000,- zł, którą dysponuje wraz z osoba pozostającą we wspólnym gospodarstwie domowym, należnej kwoty z tytułu wpisu od skargi.
Mając powyższe na uwadze, referendarz sądowy, na podstawie art. 243 §1 w związku z art. 245 § 1 i § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 u.p.p.s.a. zadecydował, jak w sentencji.