Uzasadnienie
Pismem z 5 kwietnia 2017 r. S.C. (dalej "Skarżąca") wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r., Nr [...], wydane wobec T.C. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 – 5a.
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, przepis art. 50 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Treść art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne uprawnienie lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zatem w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.
W niniejszej sprawie stroną postępowania administracyjnego zakończonego postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017r. winien być T.C., bowiem to on był adresatem zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. Tymczasem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła S.C., informując w skardze, że skargę wnosi we własnym imieniu, a nie jako pełnomocnik T.C. Zauważyć należy, że w postępowaniu przed organem podatkowym prowadzonym wobec T.C. nie przysługiwał Skarżącej jej własny, indywidualny interes prawny.
Ponieważ Skarżąca nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie jako, że nie była stroną postępowania podatkowego prowadzonego wobec T.C., nie mogła skutecznie wnieść w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego. Brak interesu prawnego powoduje bowiem niedopuszczalność skargi oraz skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt I FNP 8/14).
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.