Uzasadnienie
W dniu 12 lipca 2021 r., R.G., za pośrednictwem kuratora – M.G. – wniósł do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. pismo w sprawie prowadzonej pod znakiem [...]. W piśmie zwracał się do Dyrektora IAS w W. jako do organu odwoławczego. Celem pisma, jak wskazał, była odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, poprzez podpisanie zażalenia przez ubezwłasnowolnionego częściowo R.G. Wniosek został pozostawiony bez rozpatrzenia ze względu na nieuzupełnienie tego samego braku formalnego.
Kurator – działający jako przedstawiciel ustawowy – wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia, w okoliczności, w której zażalenie dotyczyło właśnie oceny wystąpienia braków formalnych, skutkuje rzeczywistym brakiem możliwości ostatecznego załatwienia sprawy w postepowaniu administracyjnym. Biorąc pod uwagę powyższe, wezwał organ podatkowy do uznania, wniosku złożonego dnia 2 maja 2017 r. za złożony prawidłowo i merytorycznego rozpoznania złożonego wniosku.
Dyrektor IAS w W., w dniu 28 lipca 2021 r. przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pisma jako skargę na postanowienie z dnia [...] września 2017 r., wydane pod znakiem [...], pozostawiające odwołanie bez rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał przedstawiciela ustawowego Skarżącego – M.G. - do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu dokumentu wskazującego na uprawnienia do występowania w imieniu R.G. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 12 sierpnia 2021 r., M.G. stwierdził, że nie wnosił skargi na postanowienie z dnia [...] września 2017 r. składał natomiast zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., w dniu 29 września 2017 r. Działający jako przedstawiciel ustawowy wskazał w piśmie zasadniczą oś sporu między nim a organem podatkowym i poprosił o poinformowanie której dokładnie sprawy dotyczy wezwanie, w celu udzielenia pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi, wobec widocznego uznania jego pisma z dn. 12 lipca 2021 r. za skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "P.p.s.a."), odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z art. 52 § 2 P.p.s.a. wynika, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
W sprawie przedmiotem skargi jest ww. postanowienie DIAS pozostawiające wniesione zażalenie bez rozpoznania. W myśl natomiast art. 169 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., zwana dalej: "O.p.") organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 221 § 1 w zw. z 239 O.p. właściwym od rozpoznania zażalenia od powyższego postanowienia jest DIAS. Sąd odnotowuje, że w ww. postanowieniu DIAS zawarto prawidłowe pouczenie o trybie i sposobie zaskarżenia ww. postanowienia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Strona powinna była wnieść środek odwoławczy w wyznaczonym w pouczeniu terminie, który – wobec doręczenia 19 grudnia 2017 r. postanowienia DIAS z [...] grudnia 2017 r. – upływał 27 grudnia 2017 r.
Sąd, mając powyższe na względzie, ocenił, że wniesione w dniu 12 lipca pismo nie mogło być dopuszczone do rozpoznania jako skarga. Dotyczyła bowiem postanowienia DIAS, od której Skarżącemu przysługiwało prawo do wniesienia zażalenia do tego samego Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i jako zażalenie powinno być rozpoznane przez organ podatkowy.
Sąd był więc zobowiązany, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzec, jak w sentencji postanowienia.