Uzasadnienie
W dniu 5 grudnia 2007 r. A.Z. (dalej "skarżący" lub "strona") złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy zwracając się o zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek wskazał, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Urząd Skarbowy zablokował jego konto bankowe, na które zakład pracy przelewał wynagrodzenie. Dodał, że "zajęte pieniądze to kwoty wolne od egzekucji". W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, synem i córką. Skarżący wskazał, że jego żona jest właścicielką mieszkania spółdzielczego (48 m. kw.), a małżonkowie pozostają w rozdzielności majątkowej.
Skarżący nie wskazał innych składników majątkowych. Dodał, że pozostaje bez pracy od maja 2007 roku, jego żona pracuje i uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości 1050 zł, co stanowi jedyne źródło dochodu rodziny.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a, Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl art. 245 § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a w zakresie częściowym - zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Przystępując do rozpoznania wniosku, przypomnieć należy, że celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek, wysokość kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania stanowi wpis od skargi w kwocie 100 zł, jak i stan faktyczny sprawy, zasadne jest przyznanie stronie prawa pomocy poprzez zwolnienie od zapłaty wpisu od skargi.
Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż jedynym źródłem utrzymania skarżącego i jego rodziny jest wynagrodzenie jego żony w wysokości brutto 1050 zł. Skarżący nie wskazał innych źródeł dochodu oraz majątku ruchomego i nieruchomego (oprócz mieszkanie swojej żony, które zapewnia potrzeby mieszkaniowe rodziny i nie przynosi dochodów). Nie przedstawił rachunku bankowego, ponieważ został on zablokowany przez Urząd Skarbowy, a ponadto od maja 2007 roku, gdy skarżącego zwolniono z pracy, na rachunek nie wpływają żadne środki pieniężne.
W związku powyższym wskazać należy, iż sytuacja finansowa wnioskodawcy uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego. Wskazać bowiem należy, iż skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania, a referendarz sądowy nie dostrzegł w sprawie innych okoliczności o charakterze majątkowym, umożliwiających, na tym etapie postępowania, pobranie od skarżącego wpisu, nawet w jego minimalnej wysokości to jest w kwocie 100 zł.
Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. 243 § 1, art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.