Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem z 8 kwietnia 2011 r. w pkt 1 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2010 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., w pkt 2 orzekł, że nie może być ona wykonana w całości, a w pkt 3 zasądził od organu solidarnie na rzecz strony skarżącej – A. C. i E. C. kwotę 2.237 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W zażaleniu na postanowienie zawarte w pkt 3 ww. wyroku strona skarżąca wniosła o zmianę wysokości zasądzonych kosztów postępowania sądowego z kwoty 2.237 zł na kwotę 3.437 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Strona skarżąca, powołując się na § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2003 r., nr 2121, poz. 2075) oraz mając na uwadze wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 33.405 zł podniosła, że Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika w niewłaściwej wysokości, tj. w kwocie 1.200 zł zamiast 2.400 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej: p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Z treści ww. przepisu wynika, że uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd pierwszej instancji jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy nie wzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu wniesione zażalenie miało taki charakter.
W niniejszej sprawie Sąd wyrokiem z 8 kwietnia 2011 r. uwzględnił skargę. Powoduje to, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając na uwadze fakt, że w niniejszej sprawie po stronie skarżącej występowało dwie uprawnione osoby – małżonkowie A. C. i E. C., których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, zwrot kosztów powinien nastąpić na ich rzecz solidarnie, stosownie do art. 202 § 2 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie strona skarżąca była reprezentowana przez doradcę podatkowego. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego zalicza się zaś jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego doradcy podatkowego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony, co wynika z treści art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. 205 § 4 p.p.s.a.
Na rzecz Skarżących należało zatem solidarnie zasądzić tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 3.437 zł, tj. 1003 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2.400 zł, stosownie do § 2 ust. 1 i ust. 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 ppkt e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., nr 11, poz. 153).
Odnośnie wniosku strony skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, należy wskazać, że w przepisach ustawy p.p.s.a. nie ma podstawy prawnej do orzekania o kosztach postępowania w przypadkach innych niż wskazane w art. 209 p.p.s.a., a przepis ten nie obejmuje kosztów postępowania zażaleniowego.
W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie powołanych wyżej przepisów orzekł jak w sentencji.