Uzasadnienie
Skarżący W.S. zwrócił się o zwolnienie od kosztów postępowania. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący złożył formularz PPF, w którym wyjaśnił, że - podobnie jak żona - jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a nadto ma orzeczony stopień niepełnosprawności. Skarżący utrzymuje się z prac dorywczych, które przynoszą nieregularny i niski dochód. Dochód ten kształtuje się w granicach 500-1.000 zł (w przypadku Skarżącego) oraz 500 zł (w przypadku żony). We wspólnym gospodarstwie domowym pozostają dwaj synowie, z czego jeden pobiera zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 600 zł, zaś drugi stypendium socjalne w kwocie 760 zł. Łączny dochód rodziny wynosi więc 2.860 zł. Do majątku Skarżący zaliczył nieruchomość zabudowaną oraz działkę rekreacyjną. W piśmie dołączonym do formularza Skarżący podał, że ani on, ani jego żona nie składali zeznania podatkowego za 2010 r. Skarżący nie posiada rachunku bankowego.
Wymienił na jakie schorzenia cierpi. Wyjaśnił, że wszystkie pozyskiwane środki pieniężne przeznaczane są na utrzymanie. Do kosztów tego utrzymania Skarżący zaliczył opłaty medialne w wysokości 900 zł, wydatki na zakup odzieży używanej (100 zł). Reszta przeznaczona jest na wyżywienie. Skarżący przedstawił zeznania podatkowe, wyciągi bankowe, dokumenty obrazujące wydatki, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, dokumentację medyczną.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
Skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący jest osobą bezrobotną. Stan ten utrzymuje się od maja 2006 r. Począwszy zaś od grudnia 2006 r. Skarżący nie posiada prawa do zasiłku. Co istotne wobec Skarżącego orzeczono umiarkowany stopień niepełnoprawności (bez prawa do renty), co – jak sam zauważył – ogranicza jego możliwości zarobkowe. Bez pracy pozostaje również żona Skarżącego. Oboje utrzymują się z prac dorywczych, których dochodowość określili na kwotę od 500 do 1.000 zł. Wspólnie ze Skarżącym mieszkają jego dwaj synowie, z czego jeden pobiera zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 600 zł (prawo do niego traci od sierpnia 2011 r.), drugi zaś stypendium socjalne w wysokości 760 zł. Do kosztów utrzymania rodziny Skarżący zaliczył opłaty medialne w wysokości 900 zł, wydatki na zakup odzieży używanej (100 zł). Reszta – w zależności od wysokości uzyskanego w danym miesiącu dochodu - przeznaczona jest na wyżywienie. Praktycznie cały uzyskiwany dochód przeznaczany jest więc na utrzymanie rodziny.
Uwzględniając powyższe, a w szczególności dorywczy (a więc nieregularny) charakter osiąganego przez Skarżącego dochodu referendarz sądowy doszedł do wniosku, że zasadne jest zwolnienie go od wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Na tym etapie postępowania jest to bowiem jedyny wymagany koszt sądowy. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.