Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 września 2013 r. referendarz sądowy przyznał M.M. prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnił go od kosztów sądowych oraz ustanowił na jego rzecz doradcę podatkowego.
Pismem z 6 listopada 2013 r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła doradcę podatkowego M. M. pełnomocnikiem z urzędu dla Skarżącego.
W dniu 18 listopada 2013 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy. Następnie, pismem z 25 listopada 2013 r., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 r. pełnomocnik poparł skargę oraz rozszerzył jej zarzuty. Wniósł ponadto o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczył, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Wyrokiem z 24 stycznia 2014 r. Sąd oddalił wniesioną skargę.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków.
Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy m.in.: reprezentowanie przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentował Skarżącego przed Sądem I instancji. Dlatego też, wynagrodzenie dla pełnomocnika należało obliczyć na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153, dalej – "rozporządzenie"), w którym ustawodawca uzależnił wysokość stawki od wartości przedmiotu sprawy.
W niniejszym postępowaniu wartość przedmiotu sprawy wynosi 1.273 zł, zatem, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b), stawkę należało określić na kwotę 180 zł, powiększoną stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23%.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.