Uzasadnienie
Pomimo niewykonania wezwania referendarza sądowego z 12.2.2016 r, co mogło skutkować – z uwagi na nieoznaczenie w złożonym formularzu PPF z 2/2/2016 zakresu wniosku – pozostawieniem bez rozpoznania, jak też z uwagi na wypełnianie wymogów przewidzianych w art. 252 §1a u.p.p.s.a., referendarz sądowy, zadecydował o rozpoznaniu wniosku. Zakres żądania (zwolnienie od kosztów sądowych) wynika bowiem z pisma z 3/2/2016 r. Z pisma z 12/11/2015 r, złożonego przez kuratora skarżącego, podobnie jak z pisma z 3/2/2016 oraz formularza PPF wynika, ze sytuacja skarżącego nie zmieniła się od tej, która była już oceniana – wielokrotnie - przez Sądy (postanowienie z 14/1/2015 r III SA/Wa 2059/12). W dalszym ciągu jest on częściowo ubezwłasnowolniony i działa przez kuratora K.G.
Skarżący nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów, a przy tym jak wynika z oświadczeń nie jest w stanie pracować. Skarżący choruje i leczy się [...].. Skarżący wraz z dwoma synami korzysta z pomocy siostry ciotecznej K. G.. Sytuacja Skarżącego jest na tyle ciężka, że nie jest on w stanie płacić bieżących alimentów na utrzymanie synów. Cały majątek został zajęty w trybie postępowań egzekucyjnych. Koszty leczenia wynoszą ok 400 zł. Ponadto cały majątek Skarżącego (mieszkania oraz rachunki bankowe) został zajęty przez urząd skarbowy. Także trzy posiadane nieruchomości zostały zabezpieczone na rzecz zobowiązań strony.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r poz 270 ze zm) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.).
Zdaniem referendarza sądowego, stwierdzony i zadeklarowany fakt leczenia psychiatrycznego, jak też brak dochodów (renta, emerytura i in) oraz fakt stałego korzystania z pomocy siostry ciotecznej – nie tylko przez skarżącego, ale i przez jego synów – świadczy o niemożności wygospodarowania środków na poczet nawet wymagalnych kosztów postępowania (wpis w kwocie 200 zł). Co więcej, wydaje się, ze brak symptomów, z których możnaby wnosić o przyszłej, rychłej poprawie sytuacji strony
Dlatego, referendarz sądowy, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.