Uzasadnienie
N. S.A. z siedzibą w W. (następca prawny N. sp. z o.o.) zwróciła się 11 grudnia 2007r. do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej archiwizacji faktur elektronicznych. Wyjaśniła, że zamierza wdrożyć system komputerowy umożliwiający fakturowania przez wymianę danych elektronicznych z kontrahentami Spółki w systemach EDI. Spółka -wystawca e-faktur archiwizuje komunikaty EDI dla celów podatkowych w formacie, w jakim wysłała fakturę klientowi, a w przypadku faktur otrzymanych od dostawców archiwizuje je w formacie, na który komunikat przetworzył dostawca usług informatycznych. Celem konwersji jest umożliwienie przetworzenia e-faktury przez system finansowo-księgowy odbiorcy (Spółki). System EDI służy bowiem do zapisywania danych według określonego, uproszczonego wzoru. Zapewnienie czytelności e-faktur może wymagać zmiany formatu, w jakim są one przesyłane, na format gwarantujący wizualizację danych zawartych na tej fakturze. W konsekwencji powstaje pozorna sprzeczność między zachowaniem formatu, w którym e-faktura została wysłana, a koniecznością czytelnej wizualizacji i wydruku.
Spółka w związku z podanym stanem faktycznym zapytała "czy w przypadku faktur otrzymanych od dostawców zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia z dnia 14 lipca 2005r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz. U. Nr 133, poz. 1119 - powoływane dalej jako "rozporządzenie"), spółka uprawniona jest do archiwizacji dokumentów w formacie, na który komunikat EDI został przekonwertowany przez dostawcę usług informatycznych (tzn. nie jest konieczna dodatkowa archiwizacja w formacie, w jakim komunikat został przesłany przez wystawcę faktur)?"
Zdaniem Spółki zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia faktury przesłane w formie elektronicznej winny być przechowywane przez ich wystawcę oraz odbiorcę w formie elektronicznej w formacie, w którym zostały przesłane, w sposób gwarantujący autentyczność ich pochodzenia i integralność ich treści, jak również czytelność przez cały okres ich przechowywania. Taka forma zapewnia czytelność i możliwości wydrukowania e-faktury, także z punktu widzenia kontroli.
Minister Finansów w interpretacji z [...] lutego 2008r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Wskazał, iż zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia faktury przesłane w formie elektronicznej powinny być przechowywane przez ich wystawcę i odbiorcę w formie elektronicznej w formacie, w którym je przesłano, w sposób gwarantujący autentyczność ich pochodzenia i integralność ich treści, jak również ich czytelność przez cały okres ich przechowywania. Wprawdzie przepisy rozporządzenia nie narzucają wymagań co do stosowania konkretnego formatu, w którym faktury elektroniczne mają być wystawiane, wysyłane oraz przechowywane, ale jeżeli wysłano je w określonym formacie, musi on być zachowany przy ich przechowywaniu. Spółka podczas archiwizacji nie może zmienić formatu przesłanych lub otrzymanych w formie elektronicznej faktur.
Spółka w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podtrzymała całość argumentacji prawnej przedstawionej we wniosku o interpretację i stwierdziła, że system EDI gwarantuje integralność treści oraz autentyczność pochodzenia e-faktury.
Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 1 kwietnia 2008r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w interpretacji z [...] lutego 2008r.
Spółka w skardze z 2 czerwca 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i uznanie jej stanowiska za prawidłowe oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o interpretację, uznając że Minister naruszył § 6 ust. 5 rozporządzenia.
Minister Finansów, choć w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w piśmie procesowym z 23 lipca 2008r. wyjaśnił, że 8 lipca 2008r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana "P.p.s.a."), zmienił własną interpretację z [...] lutego 2007r., w ten sposób, że uznał stanowisko spółki za prawidłowe. Uwzględnił zatem skargę Spółki w całości. W związku z tym wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła. Minister Finansów zmienił zaskarżoną do Sądu interpretację, uznając stanowisko Skarżącej Spółki za prawidłowe, zgodnie z jej żądaniem. Uczynił to również w stosownym czasie - do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skargi strony, stało się zatem bezprzedmiotowe. Z obrotu prawnego został bowiem wyeliminowany akt administracyjny, który miał podlegać kontroli Sądu.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd w takiej sytuacji wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Przepis ten bowiem stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 (skuteczne cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony) postępowanie to stało się bezprzedmiotowe.
Sąd w odniesieniu do wniosku o zwrot kosztów postępowania zauważa, że zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z powodu uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Do kosztów tych w rozpoznawanej sprawie, na mocy art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a. w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczególnych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075), należał zarówno wpis w wysokości 200zł oraz koszty wynagrodzenia doradcy podatkowego reprezentującego stronę skarżącą.
Sąd, na podstawie wskazanych wyżej przepisów, postanowił jak w sentencji.