Uzasadnienie
B. Sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług.
Na dzień 17 lipca 2009 r. została wyznaczona rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postępowanie sądowe należało zawiesić.
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt I FSK 400/09 przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia budzące poważne wątpliwości zagadnienie prawne, czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 6, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie wszczęcie, prowadzenie i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej).
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W niniejszej sprawie zgłoszeń celnych importowanych towarów Skarżąca dokonała w 2000 r.. W tym też roku uiściła należny z tego tytułu podatek od towarów i usług. Decyzje określające prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w tym podatku zostały natomiast wydane i doręczone odpowiednio w 2005 r. (decyzja organu i instancji) i w 2008 r. (decyzja organu odwoławczego).
Wykładnia przepisów dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny na użytek sprawy I FSK 400/09 będzie miała wpływ także na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Zaistniała zatem przesłanka do zawieszenia postępowania, określona w art. 125 § 1 pkt. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji.