Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Skarżąca A. M. reprezentowana przez adw. T. S., wniosła do Sądu, na urzędowym formularzu PPF, o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że zobowiązana jest do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 4.996 zł, a nie jest w stanie uiścić tej kwoty. Skarżąca oświadczyła, że od lipca 2013 r. otrzymuje najniższe wynagrodzenie w kwocie 1.187 zł. Z kwoty tej pokrywa koszty swojego utrzymania tj. czynsz – 650 zł, koszty wyżywienia, środki chemiczne i niezbędne kosmetyki – 400 zł, media – 130 zł oraz prąd – 150 zł.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a jedynym składnikiem jej majątku jest mieszkanie o powierzchni 60 m2, zakupione w kredycie hipotecznym. Skarżąca wyjaśniła, iż ratę w wysokości 3.000 zł płacą jej rodzice.
Do wniosku Skarżąca załączyła wyciąg z rachunku bankowego oraz umowę kredytową zawartą z [...].
Z uwagi na fakt, że dokumenty i oświadczenia Skarżącej okazały się niewystarczające do pozytywnego załatwienia wniosku o przyznanie prawa pomocy Skarżąca została wezwana do przedłożenia dodatkowych dokumentów oraz oświadczeń obrazujących jego stan majątkowy. Skarżąca przedstawiła zeznanie podatkowe PIT-37 z którego wynika, że w 2013 r. uzyskała dochód w kwocie 40.346,38 zł., a w 2012 r. dochód w wysokości 81.229,73 zł. (w tym z tytułu zatrudnienia 57.139,35 zł, oraz z tytułu najmu lub dzierżawy 24.090,38 zł). Ponadto pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że Skarżąca nie korzysta z pomocy społecznej
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych przyznanie prawa pomocy następuje, w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt. 2 cyt. wyżej przepisu).
Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że wnoszenie opłat sądowych jest zasadą natomiast zwolnienie z ich uiszczenia stanowi odstępstwo od niej. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów.
Prawo pomocy jest przyznawane osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Ubiegający się o taką pomoc powinni poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które winny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość wpisu w kwocie 500 zł jak i stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony.
Przystępując do rozważań należy przede wszystkim wskazać, że przepis art. 246 § 1 P.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek wykazania (podkr. własne), tj. - przyjmując za Słownikiem języka polskiego (pod redakcją naukową prof. M. Szymczaka, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2002, t. III, s. 749) - udowodnienia, czy też przedstawienia w sposób przekonywający, że zachodzą wobec niej przesłanki przyznania prawa pomocy. Prawo pomocy jest zatem uprawnieniem, dla którego realizacji strona obowiązana jest dokonać pewnych czynności, w tym przedstawić określone informacje bądź złożyć na wezwanie Sądu (referendarza sądowego) dokumenty służące ich weryfikacji. Możliwość wezwania strony do złożenia takich informacji bądź dokumentów (z której to możliwości skorzystano w niniejszej sprawie) daje przepis art. 255 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 23 grudnia 2005 r., II FZ 794/05, niepubl.).
Z przedstawionych przez Skarżącą informacji wynika, że otrzymuje ona wynagrodzenie w kwocie 1.187 zł natomiast wydaje miesięcznie kwotę 1.330 zł. Na kwotę tę jak wynika z wyliczenia Skarżącej zawartego we wniosku PPF składają się wydatki na: czynsz – 650 zł, koszty wyżywienia, środki chemiczne i niezbędne kosmetyki – 400 zł, media 130 zł oraz prąd – 150 zł. Natomiast z analizy wyciągów z rachunku bankowego wynika, że kwota 1.330 zł nie uwzględnia jeszcze innych stałych wydatków Skarżącej. Z analizy rachunku bankowego Skarżącej wynika bowiem, ze Skarżąca ponosi stałe wydatki z tytułu opłat na "U. Sp. z o.o." w kwotach: w kwietniu 2014 r. 128,94 zł, w marcu 2014 r. 102,28 zł, w lutym 2014 r. 144,03 zł, w styczniu 2014 r. 177,20 zł. Ponadto Skarżąca ponosi stałe wydatki z tytułu opłat na "P. Sp. z o.o." w kwotach za kwiecień 2014 r. 180,89 zł, styczeń 2014 r. 177,20 zł.
Stwierdzić zatem należy, że miesięczne wydatki Skarżącej przekraczają kwotę jej miesięcznych dochodów, co zapewne świadczy o tym, że Skarżąca dysponuje środkami, których nie ujawniła na potrzeby postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
Skoro zatem oświadczenia Skarżącej są sprzeczne i nie można uznać ich za wiarygodne, to tym samym nie mogą stanowić podstawy do przyznania prawa pomocy.
Zatem w ocenie referendarza sądowego Skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych (wpisu od skargi w kwocie 500 zł).
Z uwagi na powyższe na podstawie art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.