Uzasadnienie
- 1.1. Pismem z dnia 12 maja 2014 r. J. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji spółka komandytowo – akcyjna z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") na interpretację indywidualną Ministra Finansów (dalej także jako "Minister") z 25 kwietnia 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona interpretacja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Spółki 28 kwietnia 2014 r. Pismem z 7 maja 2014 r., doręczonym 12 maja 2014 r., Spółka wezwała Ministra do usunięcia naruszenia prawa.
- 1.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację wyrażoną w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skargę należało odrzucić jako przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną.
- 2. Ramy prawne.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.: dalej: "u.p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W świetle art. 52 § 3 u.p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (czyli także na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Z treści art. 53 § 2 u.p.p.s.a. wynika zaś, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
3. W rozpoznawanej sprawie Spółka wniosła skargę na interpretację Ministra Finansów tego samego dnia, tj. 12 maja 2014 r., w którym do organu działającego w imieniu Ministra wpłynęło jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. To zaś oznacza, że Spółka nie dała Ministrowi rzeczywistej możliwości udzielenia merytorycznej odpowiedzi na swoje wezwanie (nie była zainteresowana reakcją organu na wezwanie).
4. Zdaniem Sądu, wykładnia językowa przepisów art. 52 § 3 oraz art. 53 § 2 u.p.p.s.a., uzupełniona wykładnią systemową i celowościową, prowadzi do wniosku, że skargę na interpretację indywidualną, którą strona skarżąca wniosła tego samego dnia, w którym wpłynęło do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, należy uznać za przedwczesną, a tym samym za niedopuszczalną.
Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela te poglądy prawne wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2014 r., II FSK 2715/12 i z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 3422/14; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"), zgodnie z którymi warunek dopuszczalności wniesienia skargi do sadu administracyjnego, jakim jest w świetle przepisów art. 52 § 1 i § 3 u.p.p.s.a. wyczerpanie środków zaskarżenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, może zostać uznany za spełniony w sposób odpowiadający celowi jego ustanowienia tylko wtedy, gdy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może wywrzeć skutek rzeczywisty, czyli spowoduje uchylenie przez organ zaskarżonego aktu lub doprowadzi do zaakceptowania przez podatnika racji organu wskutek zapoznania się z argumentacją organu zawartą w odpowiedzi na wezwanie.
W konsekwencji za trafne należy uznać stanowisko, że w przypadku zastosowania trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i nieudzielenia odpowiedzi przez organ na to wezwanie, skargę do sądu można wnieść miedzy trzydziestym a sześćdziesiątym dniem, licząc od dnia wniesienia wezwania. Jeżeli zaś odpowiedź zostanie udzielona – termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi. Taka wykładnia odpowiada zarówno literalnemu brzmieniu przepisu, jak również służy realizacji celu, dla którego został on ustanowiony. Daje nadto organowi odpowiedni czas na merytoryczne udzielenie odpowiedzi na wezwanie i gwarantuje stronie trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi do sądu wówczas, gdy wezwany organ odpowiedzi nie udzieli.
- 5. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.