Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 72 § 1, art. 73 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – powoływana dalej jako "O. p."), po rozpoznaniu odwołania M. K. (dalej powoływanego jako skarżący) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2006 r.
Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 1 grudnia 2006 r. złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. w kwocie 165 zł. W pierwotnej deklaracji VAT-7 za wrzesień 2006 r. skarżący wykazał zobowiązanie podatkowe w wysokości 3 775 zł. Razem z wnioskiem złożona została korekta deklaracji VAT-7 za w/w okres, w której wykazano zobowiązanie podatkowe w wysokości 3 610 zł.
W dniu 20 października 2006 r. skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wniosek o stwierdzenie nadpłaty nienależnie pobranego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 1820 zł.
Pismem z dnia 20 października 2006 r. skarżący złożył Naczelnika Urzędu Skarbowego W. także wniosek o stwierdzenie nadpłaty nienależnie pobranego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 735 zł.
W obydwu wnioskach skarżący zażądał zaliczenia wynikających z nich nadpłat w podatku dochodowym na zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2006 r.
W uzasadnieniu wniosków z dnia 20 października 2006 r., skarżący stwierdził, że w miesiącu wrześniu 2006 r. otrzymał wynagrodzenie od Sądu Okręgowego w W. i od Sądu Rejonowego dla W., od którego wymienione Sądy pobrały zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Zdaniem skarżącego zaliczki te pobrane zostały z naruszeniem art. 41 i 42 w zw. z art. 13 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90, poz. 416 ze zm.).
Naczelnika Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] odmówił skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że przeprowadzone czynności sprawdzające potwierdziły prawidłowość dokonanej przez skarżącego korekty deklaracji VAT-7 za wrzesień 2006 r. Organ stwierdził, że skarżący na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień wynikającego z pierwotnej deklaracji dokonał wpłaty kwoty 1 220 zł. W ocenie organu po stronie skarżącego nie powstała nadpłata podatku za wrzesień 2006 r., gdyż skarżący nie zapłacił w pełnej wysokości zobowiązania wynikającego z pierwotnej deflacji. Na rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku skarżącego dotyczącego nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. nie mogły mieć wpływu opisane wnioski o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym za wrzesień 2006 r., gdyż w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji po stronie skarżącego nie istniała wskazana przez niego nadpłata w podatku od towarów i usług.
Od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w którym decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie art. 210 § 4 O.p. i wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W uzasadnieniu odwołania skarżący wywodził że rozstrzygnięcie decyzji jest sprzeczne z jej uzasadnieniem, gdyż decyzją tą odmówiono skarżącemu stwierdzenia nadpłaty jednocześnie stwierdzono w uzasadnieniu decyzji, że korekta deklaracji VAT-7 za wrzesień jest prawidłowa. Skarżący podnosił, że do czasu rozstrzygnięcia przez organy podatkowe w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym za wrzesień 2006 r. organ miał obowiązek zawiesić postępowanie prowadzone w przedmiocie nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r.
Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji podzielono w pełni argumentację zawartą w decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie istniało zagadnienie prejudycjalne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p.
Na decyzję organu drugiej instancji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- - art. 120 w zw. z art. 191 O.p. przez pominięcie przy wydawaniu decyzji oceny prawnej wyrażonej w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 4304/06 i z dnia 5 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 4187/06, w których Sąd uznał, że organy podatkowe niezasadnie pobierają od skarżącego zaliczki na podatek dochodowy od przychodów, których dotyczyły także wnioski skarżącego o stwierdzenie nadpłaty z dnia 20 października 2006 r.,
- - art. 210 § 4 O.p. przez nieuwzględnienie w uzasadnieniu prawnym decyzji oceny prawnej wyrażonej w w/w wyrokach,
- - art. 210 § 4 w zw. z art. 209 § 1 O.p. przez wydanie zaskarżonej decyzji przed wydaniem decyzji w przedmiocie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za wrzesień 2006 r.
W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że w jego sprawie organy naruszyły art. 187 i 191 O.p., gdyż nie wyjaśniły dlaczego do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie została wydana decyzja stwierdzająca nadpłatę w podatku dochodowym za rok 2006, której zaliczenie na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. skutkowałoby powstaniem nadpłaty w wysokości określonej we wniosku skarżącego. Skarżący wskazywał, że decyzje wydane w niniejszej sprawie przez organy pierwszej i drugiej instancji naruszały art. 120 w zw. z art. 72 i 73 O.p. a także art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a.).
Organ w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest bezzasadna.
Na wstępie niniejszych rozważań należy podkreślić, że skarżący w dniu 20 października 2006 złożył wnioski o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym, do organów podatkowych właściwych dla płatników, którzy pobrali od skarżącego zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodów osiąganych przez skarżącego, które zaliczały się do przychodów wskazanych w art. 13 ust. 1 pkt 6 u.p.d.f.. Skarżący we wnioskach o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym zawarł zażądanie zaliczenia tej nadpłaty na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług, które wykazał w pierwotnej deklaracji za wrzesień 2006 r. Następnie skarżący skorygował deklarację VAT-7 za wrzesień 2006 w ten sposób, że zmniejszył kwotę zobowiązania podatkowego o 165 zł. Skarżący pozostawał w przekonaniu, że kwota ta stanowi nadpłatę w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. Stanowisko skarżącego byłoby zasadne.
Gdyby do dnia dokonania przez skarżącego korekty deklaracji VAT-7 za wrzesień 2006 r. organ na podstawie art. 76 § 1 i art. 76a § 1 O.p. wydał postanowienie w przedmiocie zaliczenia wykazanej przez skarżącego nadpłaty podatku dochodowego na poczet zobowiązania w podatku VAT-7, wynikającego z pierwotnej deklaracji VAT-7 za wrzesień 2006 r., gdyż zgodnie z treścią art. 59 § 1 pkt 4 O.p. zaliczenie nadpłaty powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego i ma skutek równoznaczny z zapłatą podatku. W takiej sytuacji skarżący mógłby twierdzić, że uiścił do organu podatkowego podatek od towarów i usług wykazany w pierwotnej deklaracji VAT-7 za wrzesień 2006 r i późniejsze zmniejszenie tego podatku w wyniku korekty powodowałoby powstanie po stronie skarżącego nadpłaty, o której mowa w art. 72 § 1 pkt 1 O.p.
Jednakże w niniejszej sprawie organy podatkowy nie uwzględnił wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym za wrzesień 2006 r. w wysokości 2 555 zł i tym samym nie dokonał jej zaliczenia na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. Zatem organy obydwu instancji zasadnie wskazywały w decyzjach wydanych w niniejszej sprawie, że skarżący nie zapłacił w całości zobowiązania podatkowego wykazanego w pierwotnej deklaracji VAT-7 za wrzesień 2006 r., gdyż pozostało do zapłaty 2 555 zł i późniejsze zmniejszenie tego zobowiązania w deklaracji korygującej o kwotę 165 zł. nie mogło skutkować powstaniem nadpłaty po stronie skarżącego.
Podnoszone w odwołaniu twierdzenie skarżącego, że organ pierwszej instancji na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. miał obowiązek zawiesić toczące się postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. do czasu zakończenia postępowania w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym za wrzesień 2006 r. było pozbawione podstaw. Należy wskazać, że organ jest zobligowany do zawieszenia postępowania na podstawie wskazanego przepisu w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z treści art. 42 ust. 1 u.p.d.f. wynika, że organem właściwym w sprawie zaliczek na podatek dochodowy od przychodów, których dotyczyły wnioski skarżącego z dnia 20 października 2006 r. był Naczelnik Urzędu Skarbowego W. a zatem ten sam organ, który był właściwy w przedmiocie nadpłaty, której stwierdzenia żądał skarżący w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. Skoro więc w obydwu sprawach właściwy był ten sam organ podatkowy pierwszej instancji, to nie miał w niniejszej sprawie zastosowania przepis art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Z tego względu należało stwierdzić, że organ pierwszej instancji był uprawniony do rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. bez uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie podatku dochodowego.
Podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. w zw. z 153 p.p.s.a. był bezzasadny, gdyż ocena prawna zawarta w wyrokach wskazach w skardze odnosiła się do pobierania od skarżącego zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Ocena ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, gdyż jak już Sąd wskazał decydujące znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała okoliczność, że organ nie dokonał zaliczenia nadpłaty wykazanej przez podatnika w podatku dochodowym na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r., natomiast to czy organ zasadnie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym nie mieściło się w granicach sprawy rozstrzyganej niniejszym wyrokiem.
Zatem wskazane przez skarżącego wyroki nie mogły wiązać organów w sposób określony w art. 153 p.p.s.a. przy wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie. Ponadto wyroki te w dniu wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie były prawomocne, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej w niósł od nich skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tych względów także związane z powołanymi wyrokami zarzuty naruszenia zaskarżoną decyzją art. 120 w zw. z art. 191 i art. 210 § 4 w zw. z art. 209 O.p. należało uznać za całkowicie bezzasadne.
W niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy ustaliły i oceniły stan faktyczny i dlatego należało stwierdzić, że skarżący bezzasadnie podnosił w skardze zarzut naruszenia art. 187 i art. 191 O.p.
W niniejszej sprawie jak już wskazano powyżej organy prawidłowo z godnie przepisami O.p. uznały, że skarżący nie nadpłacił podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2006 r., zatem brak było podstaw do formułowania w skardze zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją oraz decyzją organu pierwszej instancji art. 120 w zw. z art. 72 i 73 O.p.
Zawarty w skardze wniosek o zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie istnienia nadpłaty nawet, gdyby skarga okazała się zasadna nie mógłby zostać uwzględniony przez Sąd, gdyż tego rodzaju rozstrzygnięcie nie mieści się w określonych w art. 145 - 152 p.p.s.a. kompetencjach orzeczniczych sądu administracyjnego.
Skarżący w skardze wniósł o ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, jednakże żądania tego nie uzasadnił, również Sąd orzekający w niniejszej sprawie rozpoznając skargę nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa pozwalających na uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.
Skarżący wniósł także o ewentualne stwierdzenie przez Sąd wydania decyzji obydwu instancji z naruszeniem prawa, wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony gdyż Sąd jak już wskazano powyżej nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji jakichkolwiek naruszeń prawa a tym bardziej naruszeń pozwalających na wydane wyroku rozstrzygającego sprawę w sposób wskazany w art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.