Uzasadnienie
Na podstawie przedłożonych akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniał następujący stan faktyczny: Decyzją z [...] marca 2019 r. Prezydent W. (dalej: "organ pierwszej instancji") określił Z. [...] w W. (dalej razem: "Skarżący", "Strona") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] za okres od stycznia 2014 r. do stycznia 2019 r. w określonych kwotach za dany miesiąc w łącznej kwocie [...] zł. Natomiast za okres począwszy od miesiąca lipca 2013 r. do miesiąca grudnia 2013 r. z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego umorzył postępowanie podatkowe. Dodatkowo organ pierwszej instancji umorzył postępowanie podatkowe począwszy od miesiąca lutego 2019 r.
Skarżący nie zgodził się z wydaną decyzją i złożył odwołanie zarzucając naruszenie art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm., dalej: "O.p") w zw. z art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2016 r., poz. 250, z póżn. zm., dalej: "u.c.p.g.") poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie, że odwołujący się nie doszacował ilości pojemników jakie powinny podlegać odbiorowi w zakreślonym okresie. Zarzucono także naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w zw. art. 6q u.c.p.g. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Wskazano na naruszenie art. 9u ust. 1 i 2 u.c.p.g. w zw. z art. 379 oraz at. 380 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez brak sporządzenia protokołu z kontroli.
Decyzją z [...] czerwca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3a u.c.p.g właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie i przepisach wydanych na podstawie art. 4a (pkt 3) oraz pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnym (pkt 3b). Właściciele nieruchomości są w związku z tym obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi art, 6h u.c.p.g. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości na danej nieruchomości powstały odpady komunalne (art. 6i pkt 2 u.c.p.g.).
Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.) W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakter (art. 6o u.c.p.g.).
SKO podkreśliło, że w sprawie wystąpiły okoliczności wydania decyzji ustalającej wysokość opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi. Złożona deklaracja różniła się od rzeczywistych odbiorów jakie następowały z nieruchomości Skarżącego. Zadeklarowano 2 pojemniki 1100 I, natomiast w rzeczywistości odbierano odpady z 3 pojemników, w tym z nieujętego w deklaracji pojemnika 1100 l na odpady segregowane suche. Wysokość opłaty za sporny okres została naliczona stosownie do rzeczywistej ilości odbiorów wskazanej w raportach wygenerowanych z sytemu obsługującego dokonywanie odbiorów. Raporty te uznano za wiarygodne, jako generowane automatycznie, natomiast dane przedstawione przez stronę nie są w ocenie SKO wiarygodne, gdyż nie przedstawiają na podstawie czego je wytworzono (przedstawienie np. oryginałów prowadzonych zestawień). Organ wskazał, że analiza raportów pokazuje, że ilość rzeczywistych odbiorów (poszczególnych pojemników) ulegała w czasie zmianie ilościowej, gdyż od 2016 r. można dostrzec spadek ilości odbieranych pojemników z odpadami zmieszanymi, które od tego momentu generalnie stabilizują się na poziomie - jedna data odbioru - jeden pojemnik (oczywiście w granicach plus/minus 1-2 pojemniki w danym miesiącu). Średnia w zakresie odbioru pojemników odpadami segregowanymi, z pominięciem pierwszej połowy 2014 r., jest stabilna (jeden odbiór - jeden pojemnik, co jest oczywiste przy jednym pojemniku w ogóle).
Odnosząc się do zarzutów odwołania, SKO stwierdziło, że co do zasadniczej części z nich odniesiono się w uzasadnieniu niniejszej decyzji, dokonując ich oceny na potrzebę oceny poszczególnych przesłanek stosowania przepisów w kontekście zupełności i wiarygodności zgromadzonego materiału dowodowego, podkreślić należy, że o ile strona zgłaszała w toku postępowania i w odwołaniu zastrzeżenia co do ilości odbieranych pojemników (zawyżanie ilości), to jednak nie przedstawiła żadnych dowodów podważających wiarygodność dany w posiadaniu organu pierwszej instancji. Oceny zestawień odbiorów, sporządzoną przez Skarżącego, dokonano już wcześniej.
Skarżący poza samym twierdzenie nie przedstawił żadnych innych dowodów, wniosków dowodowych, które miałyby co najmniej uprawdopodobnić zaistnienie podnoszonych zastrzeżeń. Organ zaznaczył, że skoro w kwestionowanym okresie (do 2016 r.) raporty wykazują odbiory dwóch pojemników, i to odbiory masy w każdym z nich po kilkadziesiąt kilogramów (np. 9 luty 2015 r. - 135 i 75 kg; 20 października 2014 r. - 124 i 92; II maja 2015 r. - 90 i 35 kg), to wydaje się, że zmiany zaszły po stronie właściciela, który spowodował umieszczanie odpadów tylko w jednym pojemniku.
W ocenie SKO, trudno jest przyjąć, że odbierający fizycznie odpady miałby rozważać, że skoro w pojemniku jest jeszcze miejsce na dodatkową ilość odpadów, to pojemnika nie należy opróżniać. Z tego względu argumentacja odwołania, w świetle założonej wiarygodności systemu rejestracji odbiorów, prowadzi do wniosku, że zarzuty nie mogą być uwzględnione. Organ zaznaczył, że Strona nie wykazała, ani nie próbowała nawet wiarygodnie zakwestionować aby nie dochodziło w ogóle do zarejestrowanych odbiorów. Kwestie zaś ilości opadów w pojemniku, nie mają znaczenia, gdyż względy racjonalności i zapewnienia bezpieczeństwa nakazują opróżniać pojemnik, bez względu na jego stan wypełnienia.
Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez brak sporządzenia protokoły z kontroli, to zarzut ten w sposób oczywisty jest w ocenie SKO nieuzasadniony. Przewidziana w ustawie kompetencja marszałka województwa, starosty oraz wójta, burmistrza lub prezydent miasta do sprawowania kontroli przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska (art.379 ust. 1), nie odnosi się przedmiotowej sprawy. Wprawdzie system gospodarowania odpadami, wynikający z ustawy z dnia 13 września 1996 r. wpisuje się w całość regulacji służących ochronie środowiska, to jednak postępowanie w sprawie ustalenia opłaty nie jest związane z przestrzeganiem i stosowaniem przepisów o ochronie środowiska. Prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie ma tylko na celu ustalenia w prawidłowej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, a więc ustalenia należności właściciela nieruchomości za odbiór od niego odpadów.
W skardze Skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO, uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąc podniósł naruszenie:
art. 191 O.p. w zw. z art. 6q u.c.p.g. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w konsekwencji uznanie, że wynika z niego, jakoby Skarżący nie doszacowała ilości pojemników jakie podlegać winny odbiorowi w zakreślonym okresie, art. 122, art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 6q u.c.p.g. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, art. 9u ust. 1 i 2 u.c.p.g. w zw. z art. 379 oraz art. 380 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez ich niezastosowanie i brak sporządzenia protokołu z kontroli.
- 5. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie; kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, stwierdził, że w tak zakreślonej kognicji decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Powyższe decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Przede wszystkim wskazać należy, że ustawa ta w brzmieniu nadanym przepisami ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897), obowiązującym od 1 stycznia 2012 r., wywoływała wątpliwości w zakresie zgodności z normami Konstytucji niektórych jej uregulowań. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013r., sygn. K 17/12 Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in. w punkcie 3 i 4 sentencji, że: art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach są zgodne z art. 2 Konstytucji RP; art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 powołanej ustawy są zgodne z art. 2 Konstytucji RP.
Należy zaakcentować, że zgodnie z treścią art. 84 Konstytucji RP, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2013r., jest świadczeniem pieniężnym, przymusowym, bezzwrotnym, jednostronnym, publicznoprawnym, odpłatnym i mającym realizować różne cele wynikające z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Dlatego obowiązkiem Skarżącej, jako właściciela nieruchomości, jest uiszczać należną opłatę. Podnieść należy, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ekwiwalentnego świadczenia, które obowiązkowo należy uiszczać dopóty, dopóki spełnia się ustawowe przesłanki, precyzowane w odpowiednich uchwałach będących aktami prawa miejscowego. Taką przesłanką jest bycie właścicielem nieruchomości, na terenie której prowadzi się działalność gospodarczą, w tym także wynajmuje się budynki lub lokale podmiotom trzecim.
Opłata za gospodarowanie odpadami nie jest zapłatą za dokonanie określonej usługi, w swej istocie jest zbliżona do konstrukcji podatku z elementem pewnej ekwiwalentności. Opłata ta z uwagi na jej powszechność stanowi rodzaj umownej kwoty zależnej od wielu kryteriów.
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że przedmiotem sporu była kwestia dotycząca opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w sytuacji, gdy wytwórca odpadów deklarował ich odbiór w określonej liczbie i pojemności pojemników, zaś organ ustalił, że doszło do różnic w zakresie ilości wywożonych odpadów w stosunku do deklarowanych, opierając się na informacjach podmiotu odbierającego te odpady, co miało wpływ na określenie wysokości opłaty miesięcznej za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 stycznia 2019 r. w drodze decyzji.
Należy wskazać, że jak stanowi art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie i przepisach wydanych na podstawie art. 4a u.c.p.g. (pkt 3). Mają oni – zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. - obowiązek wyposażenia nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywania tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym, technicznym (...).Korelatem wspomnianego obowiązku jest ciążący na gminie obowiązek zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.).
Ponadto na mocy uchwały rady gminy, systemem odbierania odpadów komunalnych mogą być objęte także nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają wspomniane odpady (art. 6c ust. 2 u.c.p.g.).
Taki akt prawa miejscowego został przyjęty przez Radę W. w formie uchwały z dnia 12 lutego 2015 r. nr V/85/2015 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r. poz. 1277).
Właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, jak również właściciele nieruchomości niezamieszkałych (w sytuacji określonej w art. 6c ust. 2 u.c.p.g.) są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi art. 6h u.c.p.g. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: 1) w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.); w przypadku nieruchomości niezamieszkałych - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne (art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.). Wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości niezamieszkałych, a na których powstają odpady komunalne, zgodnie z art. 6j ust. 3 u.c.p.g. ustalana jest jako iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.
Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.). Natomiast w myśl art. 6o ust. 1 u.c.p.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.
Przepis art. 6o ust. 1 u.c.p.g. stał się podstawą wszczęcia postępowania wobec Skarżącej oraz wydania decyzji. Przepis ten uprawnia organ do określenia opłaty, w przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie stosuje się do obowiązków wynikających z ustawy bądź naliczył opłatę w nieprawidłowej wysokości, nie dokonał korekty deklaracji np. w sytuacji gdy faktyczna ilość odebranych odpadów jest odmienna od zadeklarowanej. W wypadku stwierdzenia rozbieżności organ zobowiązany jest ustalić prawidłową wysokość opłaty za okresy, w którym powstał i uległ konkretyzacji obowiązek jej uiszczenia. Z tego punktu widzenia należy uznać za dopuszczalne określenie wysokości "opłaty wstecz" za okresy, co do których potwierdziły się wątpliwości organu odnośnie danych zawartych w złożonej deklaracji (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 października 2018 r., sygn akt I SA/Gd 559/18; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn akt I SA/Rz 396/17).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzuciły naruszenie art. 191 O.p. w zw. z art. 6q u.c.p.g. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w konsekwencji uznanie, że wynika z niego, jakoby Skarżący nie doszacował ilości pojemników jakie podlegać winny odbiorowi w zakreślonym okresie. Sąd zauważa, że skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 191 O.p. wymaga wykazania, że organy podatkowe uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, jedynie to może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy podatkowe. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego może być skutecznie podważona w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego, co w sprawie także nie wystąpiło.
Dokonana, zarówno przez Organ I instancji jak i Organ odwoławczy, ocena zebranego materiału dowodowego czyni zadość przywołanym wymaganiom, gdyż organy podatkowe dokonały własnej oceny dowodów zgromadzonych w prowadzonym w sprawie postępowaniu podatkowym, a także oceniły ich wartość, ważkość oraz kompletność (zupełność) dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 968/19).
W rozpoznawanej sprawie bezsprzecznym jest, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Skarżący wskazał, że na terenie nieruchomości mieści się siedziba biura Zarządu Stowarzyszenia, prowadzone są w szerokim zakresie specjalistyczne kursy i szkolenia, część powierzchni jest wynajmowana podmiotom zewnętrznym. Altana śmietnikowa jest wspólna z właścicielem sąsiedniej posesji, a pojemniki przynależne do danej nieruchomości są oznaczone odpowiednim adresem. Skarżący złożył obowiązującą deklarację od miesiąca lipca 2013 r. o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomości położone przy ul. [...] deklarując 12 opróżnień pojemnika o pojemności 1100 l dla odpadów zbieranych w sposób nieselektywny oraz ul. [...] deklarując 2 opróżnienia pojemnika o pojemności 1100 l dla odpadów zbieranych w sposób nieselektywny. Organ podatkowy w toku czynności sprawdzających powziął informację z Biura G. W. dotyczące rodzaju i częstotliwości odbieranych odpadów komunalnych z przedmiotowych nieruchomości począwszy od lipca 2013 r. Pozyskane dane, w przypadku nieruchomości przy ul. [...] znacznie się różniły od deklarowanej przez Skarżącą ilością opróżnień pojemnika w poszczególnych miesiącach.
Organ pozyskał od M. [...] w W. w piśmie z dnia 10 grudnia 2018 r. informację, że z przedmiotowej nieruchomości odbierano trzy razy w tygodniu cztery pojemniki 1100 litrów (2 na odpady zmieszane, 1 na segregowane suche i 1 na papier), w okresie lipiec 2013 r. do końca stycznia 2014 r. Dane te korespondują z danymi posiadanymi przez organ za późniejszy okres, gdy to W. przejęło zarządzanie systemem odbioru odpadów. Skarżący podniósł, że operator zawyżył ilość odbieranych odpadów poprzez zabieranie niepełnych pojemników bądź przetaczanie zupełnie pustych, aby odczytał je system chipów. Przedstawił także własny rejestr opróżnień pojemników, który w ocenie Sądu nie wydaję się wiarygodny. Strona w uzasadnieniu skargi wskazała, że o nieprawidłowościach dowiedziała się dopiero po wszczęciu postępowania przez organ, z czego wynika, że nie posiadała dokładnych danych o ilości opróżnianych pojemników w danym okresie.
W ocenie Sądu przedstawiony rejestr nie jest wystarczającym dowodem zwłaszcza, że organ powołuje się na dane znacznie bardziej szczegółowe. Dane przedstawione przez organ dzięki elektronicznemu systemowi wskazują dokładnie ilość opróżnianych pojemników, dokładną datę odbioru odpadów, masę odpadów. Jest to system automatyczny w których każdy kontener ma nadany własny numer. W ocenie Sądu mało prawdopodobne są sugestie Skarżącego, że pracownicy M. [...] przetaczali puste pojemniki. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów świadczących na taki proceder.
Ponadto uznać należy, że raporty odbiorów przedstawione przez organ wyraźnie wskazują, że ruch "pustych pojemników" jest dodatkowo monitorowany i w raporcie jest przedstawiany jako pojemnik o masie zero, za który nie jest pobierana opłata. Odnośnie odbioru pojemników które nie są całkowicie zapełnione Sąd przychyla się do stanowiska organów. W jego ocenie to na Skarżącej spoczywa racjonalne gospodarowanie odpadami. Skoro Strona wiedziała, że nie wytwarza w danym czasie określonej ilości odpadów, to w jej interesie było złożenie odpowiedniej korekty deklaracji a także nadzór nad wywozem śmieci z posesji.
Sąd zauważa, że co prawda nie jest racjonalnym opróżnianie pojemnika o masie 20-50 kg, to jednak bardziej nieracjonalne wydaje się pozostawienie pojemnika do odpowiedniego zapełnienia ze względów sanitarnych. To w interesie Skarżącego, było dopilnowanie, by odpady były składowane w sposób racjonalny, zwłaszcza że był świadomy ustalonej metody opłaty, która odpowiadała ilości opróżnianych pojemników, a nie ich masie. Należy wskazać, że Strona nie przedstawiła dowodów, które mogłyby wskazywać na nieprawidłowości przy odbiorze odpadów. Jest rzeczą oczywistą, że koszt ogólny odbioru odpadów jest znaczącym kosztem związanym z posiadaniem nieruchomości. Odbiór odpadów nie jest dokonywany w sposób niekontrolowany, istnieją odpowiednie reguły, terminy odbiorów.
Zatem posiadacze nieruchomości na której powstają odpady, w przypadku jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie mogą sprawować czynny nadzór nad odbiorami odpadów, prowadząc własną dokumentację w tym przedmiocie. Powoływanie się gołosłowne na ewentualne nieprawidłowości, wobec istnienia elektronicznego systemu kontroli wywozu odpadów nie może w ocenie Sądu skutkować automatycznym zanegowaniem ustaleń firmy odbierającej odpady jak i organu administracji, na której ciąży ustawowy obowiązek prowadzenia gospodarki odpadowej. Zdaniem Sądu ustalenia organów podjęte na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego były prawidłowe i nie przekraczały granic swobodnej oceny dowodów.
W kwestii korzystania z tej samej altany śmietnikowej przez inny podmiot pod adresem [...] Sąd podziela stanowisko organu, że organ przedstawił wyłącznie zestawienie odbiorów pojemników na śmieci przypisanych Skarżącemu. Z raportów przedstawionych przez organ wynika, że odbierano odpady właśnie z trzech pojemników należący do Strony. Należy dodatkowo wskazać, że Skarżący przez wiele lat akceptował ilość pojemników na odpady na nieruchomości, nie zgłaszał co do ich opróżniania żadnych zastrzeżeń. Dopiero po podjęciu przez organ czynności sprawdzających i wezwaniu do złożenia korekty Skarżący zaczął monitorować wywóz śmieci i złożył nową deklarację, która w ocenie organu podatkowego odzwierciedlała aktualny stan faktyczny. Z tych wszystkich powodów nie można też zgodzić się z pierwszym zarzutem skargi. W ocenie Sądu okoliczność nie doszacowania ilości pojemników jakie podlegać winny odbiorowi w zakreślonym okresie została przez organ dostatecznie udowodniona jak wskazano powyżej.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 122 O.p., art. 187 w zw. z art. 6q u.c.p.g. należy wskazać, że z analizy akt sprawy wynika, że podjęte zostały wszelkie niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i usunięcie powstałych wątpliwości. Ocena dowodów została dokonana w sposób wszechstronny, zaś rozstrzygnięcie zostało w sposób logiczny i przekonujący uzasadnione. Fakt, że Skarżący nie zgadza się z oceną i argumentacją organów podatkowych, nie uzasadnia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem ocena dowodów dokonana została na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, zatem nie można zarzucić jej dowolności ani subiektywizmu. Wydając decyzje w sprawie organy podatkowe opierały się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, który poddały wnikliwej ocenie z uwzględnieniem jego znaczenia dla sprawy. Podejmowane przez organy podatkowe czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy należy uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w przepisie art. 122 O.p. Natomiast, z sytuacją nierozpatrzenia całości materiału dowodowego, o jakiej mowa w przepisie art. 187 § 1 O.p., mamy do czynienia wówczas, gdy organ zaniecha w ogóle przeprowadzenia oceny dowodu, a taka sytuacja nie zaistniała w sprawie.
Dodać należy, że organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparły odpowiednią argumentacją, co w sprawie nie wystąpiło.
Sąd również podziela stanowisko organów w kwestii ostatniego zarzutu strony o braku zastosowania art. 9u ust. 1 i 2 u.c.p.g. w zw. z art. 379 i art. 380 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Art. 9u ust. 1 i 2 u.c.p.g. stanowi, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta sprawuje kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów ustawy. Do kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 379 i art. 380 ustawy Prawo ochrony Środowiska. Z kolei w myśl art. 380 ww. ustawy z czynności kontrolnych kontrolujący sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza kierownikowi kontrolowanego podmiotu lub kontrolowanej osobie fizycznej. Zarzut naruszenia art. 9u u.c.p.g. w związku z art. 379 i 380 ustawy Prawo ochrony Środowiska jest bezzasadny, gdyż w ocenie Sądu niniejsza sprawa nie ma związku ze stosowaniem przepisów o ochronie środowiska, bowiem prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie miało na celu ustalenie w prawidłowej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, a więc ustalenia należności właściciela nieruchomości za odbiór od niego odpadów.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.