Uzasadnienie
Wyrokiem z 15 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze III SA/Wa 1909/11 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010 r.
W punkcie 3 sentencji tego wyroku Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki kwotę 2835 zł. Opisując tę kwotę słownie Sąd użył wyrazów "dwa tysiące pięćset czterdzieści pięć złotych ".
Pismem z dnia 22 lutego 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o wyjaśnienie, która z dwóch różnych kwot podanych w pkt 3 wyroku z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1909/11 jest kwotą właściwą do zwrotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl natomiast art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu i na wniosek strony. Sposób redakcji zdania pierwszego art. 156 § 1 p.p.s.a. może sugerować, że sprostowanie wyroku następuje wyłącznie z urzędu. Nie jest to prawdą, bowiem o możliwości złożenia wniosku w tym zakresie stanowi wprost art. 159 p.p.s.a., który mówi, że "wniosek o sprostowanie" nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268).
W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
W punkcie 3 sentencji wydanego w niniejszej sprawie wyroku błędnie bowiem słownie określono kwotę zasądzoną od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącej spółki tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Kwota jaką Sąd zasądził na rzecz skarżącej spółki określona cyfrowo wynosiła 2835 zł. Kwota ta odpowiada wysokości kosztów sądowych jakie w niniejszej sprawie należało zasądzić od organu tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji prawidłowe słowne określenie powyższej kwoty winno brzmieć "dwa tysiące osiemset trzydzieści pięć złotych ".
W związku z powyższym, wobec zaistniałej oczywistej omyłki pisarskiej, Sąd na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 159 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.