Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Prezydent m. W. określił Fabryce "A." S.A. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2001 r. na kwotę 359 579, 00 zł.
Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że w dniach od 13 marca 2006 r. do 1 czerwca 2006 r. została przeprowadzona kontrola podatkowa dotycząca sprawdzenia prawidłowości rozliczenia podatku od środków transportowych oraz podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2001 r. do 28 lutego 2006 r. W wyniku kontroli stwierdzono, że w deklaracjach korygujących rok 2001 spółka wyłączyła z powierzchni budynków związanych z działalnością powierzchnie użytkowe łączników miedzy budynkami 3 i 2a oraz 8 i 2a traktując je jako budowle, co zdaniem organu jest niezgodne z ówcześnie obowiązującą definicją budynku zawartą w art.. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka włączyła do podstawy opodatkowania budowli wartość łączników między budynkami, ale nie uwzględniła zlikwidowanego, zgodnie z ewidencja środków trwałych, w lipcu 2001 r. ogrodzenia o numerze inwentaryzacyjnym [...].
W związku z powyższym Prezydent m. W. uznał, iż wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości została zaniżona na kwotę 1 872,00 zł.
Pismem z dnia 4 stycznia 2007 r. spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zarzucając jej niezgodność z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych.
Organ II instancji nie zgodził się z zarzutami podniesionymi w odwołaniu przez spółkę i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. stanowisko spółki stwierdzające, ze łączniki miedzy budynkami powinny być kwalifikowane jako budowle, należy uznać za nietrafne, ponieważ budynkiem przed 1 stycznia 2003 r. zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, był obiekt budowlany rozumiany jako umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. W myśl obowiązującego wówczas przepisu za budynek należało uznać, zatem obiekt, który nie musiał być trwale związany z ziemią i nie wymagał posadowienia fundamentów. W opinii organu, łączniki łączące dwa budynki, posiadające podpory umocowane w ziemi odpowiadały definicji budynku zawartej w art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W takim stanie rzeczy nie można było przyjąć, iż łączniki są obiektem budowlanym nieposiadającym cech budynku.
Według organu nie jest zasadny zarzut strony dotyczący opodatkowania działki nr [...] z obrębu [...] według stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych. Działka znajdująca się w W. przy ul. W., zgodnie z dostępnym w aktach sprawy wypisem z rejestru gruntów, sklasyfikowana jest jako działka budowlana i wskazuje na to, iż jej użytkownikiem wieczystym jest strona. W tym miejscu należy podkreślić, iż art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 Nr 240, poz. 2027 ze zm.) stanowi, że: "Podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków." Należy, przyjąć, iż biorąc pod uwagę przepis art. 21 ust. 1 ww. ustawy, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tylko powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków.
Treść zaś, art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty związane z działalnością gospodarczą w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. uznawała, bowiem grunty zabudowane i niezabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Dlatego też, należy przyjąć stanowisko wyrażone przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji, iż opodatkowanie tej działki jest związane z zastosowaniem stawki przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.
Fakt likwidacji budowli o nr inwentaryzacyjnym [...] w lipcu 2001 r., zgodnie z ewidencją środków trwałych został uwzględniony w treści zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez stronę w trakcie kontroli oświadczenie dotyczące ww. środka trwałego, pismem z dnia 26.05.2006 r. (zał. 30 w aktach sprawy), iż "ogrodzenie działek pracowniczych" faktycznie zostało zlikwidowane ok. roku 1995, co też strona podnosi w odwołaniu, nie znajduje uzasadnienia w dokumentacji akt sprawy, stanowiącej materiał dowodowy. Zgłoszenie przez Stronę, że do ksiąg spółki został wadliwie wpisany z powodu przeniesienia zapis z ewidencji inwentarzowej przedsiębiorstwa państwowego "A.", nie został potwierdzony żadnym dokumentem. Stan faktyczny ustalony w toku postępowania oparty na zebranym materiale dowodowym w postaci ewidencji środków trwałych jednoznacznie dowodzi, iż dopiero w lipcu 2001 r. środek trwały o numerze ewidencyjnym [...] został wykreślony z rejestru środków trwałych.
Dlatego też należy uznać, iż oparcie przez organ rozstrzygnięcia na dokumentach wytworzonych i przedstawionych organowi przez Stronę jest w pełni uzasadnione. Tym samym za udowodnioną należy uznać powyższą okoliczność w oparciu o zgromadzony materiał dowody - źródła z dokumentów - co jest też w pełni wystarczające i w ocenie SKO nie może zostać zmienione przez ewentualne odmienne zeznania świadka, o którego przesłuchanie strona wnosi.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca spółka i w skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła decyzji organu II instancji naruszenie:
- - art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.), wg stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2003 r., właściwego dla sprawy niniejszej, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przez przyjęcie, że brak jest podstaw do kwalifikowania łączników między budynkami jako budowle,
- - art. 3 pkt 2) i 3) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), wg stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2003 r., przez jego niezastosowanie,
- - art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.), wg stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2003 r., przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przez przyjęcie, że działka nr [...] z obrębu [...] o pow. 0,0960 ha, położona w W. przy ul. W., jest gruntem związanym z działalnością gospodarczą skarżącej spółki,
- - art. 77 § 1 kpa przez zaniechanie ustaleń niezbędnych do stosowania prawa materialnego, brak zwłaszcza ustaleń, co do umocowania obiektu w ziemi lub na ziemi, zwłaszcza, że obiekt nie jest położony na ziemi i nie ma fundamentów,
Mając powyższe na uwadze spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji organów I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Uzasadniając skargę spółka wskazała, że sporne łączniki pełnią wyłącznie funkcję przejść dla pieszych między budynkami produkcyjnymi. W opinii spółki łączniki są umocowane w sąsiadujących budynkach, zaś na ziemi - podparte. Łączniki - wbrew błędnemu przyjęciu organów obu instancji - nie mogą być uznane za budynki w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem zawarta w tym przepisie definicja budynku wymaga "umocowania budynku w ziemi lub na ziemi". Spółka podniosła, że ustawa prawo budowlane w art. 3 pkt 3), jako jeden z przykładów budowli, wprost wymienia "nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych ", a takimi właśnie obiektami są przedmiotowe łączniki.
Zdaniem spółki organ bezpodstawnie ustalił, że działka nr [...] z obrębu [...] o pow. 0,0960 ha, od której uiszczany jest sporny podatek od nieruchomości stanowi grunt związany z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą.
Wskazana działka stanowi podwórko budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...] i jest jako taka użytkowana przez współwłaścicieli i mieszkańców budynku posadowionego na działce nr [...]. Dokonując wykładni pojęcia "grunt związany z działalnością gospodarczą" organy pierwszej i drugiej instancji nie uwzględniły brzmienia art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten precyzuje, jakie grunty uważa się za związane z działalnością gospodarczą, a grunt, którego decyzja dotyczy, nie mieści się w żadnej z wymienionych kategorii. Zdaniem spółki pobieżna wykładnia art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pozawala na stwierdzenie, iż wysokość stawek podatkowych w podatku od nieruchomości uzależniona jest od sposobu wykorzystania gruntu. Definicja ustawowa określająca związek gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej zawarta została w ust. 3 art.
5. Zgodnie z nią "za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy". Związek gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej wyraża się w tym, ze grunt ten służy jej prowadzeniu. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie wykazały, by pomiędzy przedmiotowym gruntem a prowadzeniem przez stronę skarżącą działalności gospodarczej zachodził taki związek, by grunt ten służył prowadzeniu tej działalności. Spółka nigdy nie zwracała się do właściwych organów o wydanie stosownych zezwoleń na budowę na spornym gruncie. Grunt ten nie jest wykorzystywany przez spółkę w żaden sposób.
Skarżąca spółka podniosła także, iż brak było podstaw do ustalenia zobowiązania podatkowego w odniesieniu do ogrodzenia o numerze ewid. [...], bowiem było to ogrodzenie działek pracowniczych, które faktycznie zostało zlikwidowane w roku 1995 r. Ponadto przedmiotowe ogrodzenie dotyczyło działek pracowniczych (okoliczność bezsporna) i organy nie wykazały, by pomiędzy przedmiotowym ogrodzeniem a prowadzeniem przez stronę skarżącą działalności gospodarczej zachodził taki związek, by ogrodzenie to służyło prowadzeniu tej działalności. Przeciwnie: z okoliczności sprawy wynika (ogrodzenie działek pracowniczych) brak takiego związku (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 3 grudnia 1997 r., I SA/Ka 832/96, Glosa 1999/4 str. 31).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., wnosząc o jej oddalenie podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W przedmiocie zarzutu – naruszenia art. 3 ust. 4 u.p.i.o.l.
W swojej skardze spółka podniosła, że łączniki między budynkami 3 i 2a oraz 8 i 2a nie mogą zostać uznane za budynki w świetle art. 3 ust 4. ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) dalej "u.p.io.l."– w brzmieniu z 2001 r. -, ponieważ nie spełniają warunku "umocowania w ziemi lub na ziemi", są na ziemi tylko podparte.
W opinii spółki organ kwalifikując łączniki dla celów podatku od nieruchomości powinien posłużyć się definicją " budowli" zawartą w ustawie prawo budowlane i na tej podstawie określić wysokość zobowiązania podatkowego.
Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z powyższą argumentacją.
Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych "w stanie prawnym obowiązującym, w 2001 r.- za budynek uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycia dachowe.
Sporne łączniki posiadają wszystkie cechy "ustawowego budynku" i jako taki powinny być sklasyfikowane.
Z protokołu oględzin sporządzonego w dniu 22 maja 2006 r., w trakcie kontroli podatkowej skarżącej spółki wynika, że oba łączniki są umocowane w sąsiednich budynkach, obudowane oraz podparte na ziemi (jeden na dwóch żelbetonowych podporach, a drugi na trzech słupach stalowych zamocowanych w betonowych postumentach). Co zresztą potwierdził pełnomocnik spółki w skardze.
Z art. 3 ust. 4 u.p.i o.l. jasno wynika, że aby obiekt budowlany został uznany za budynek winien być umocowany w ziemi lub na ziemi ale nie musi być trwale związany z gruntem. Nie ma też obowiązku posadowienia fundamentów, wystarczą ściany lub słupy albo filary oraz pokrycia dachowe. Żelbetonowe podpory oraz słupy w postumentach powodują, że sporne łączniki spełniają warunek związania z gruntem i prawidłowo zostały uznane przez organ za budynki.
W przedmiocie zarzutu - naruszenia art. 5 ust. 3 u.p i.o. l.
W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 5 ust. 3 u.p.io.l przez przyjęcie, że działka nr [...] z obrębu [...] o pow. 0,0960 ha jest gruntem związanym z działalnością gospodarczą.
Argumentacja oraz orzeczenia powołane w skardze przez spółkę odnoszą się do stanu prawnego sprzed 1997 r., w którym art. 5 ust. 2 u.p.i o.i.l. definiował grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty zabudowane i niezabudowane służące prowadzonej działalności oraz wymieniał przykładowo ich trzy kategorie. W tym stanie prawnym, za związany z prowadzaniem działalności gospodarczej należało uznać grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy i służący tej działalności także pośrednio, ale związek nieruchomości z działalnością przedsiębiorcy musiał mię charakter realny nie abstrakcyjny.
Nowela ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 6 grudnia 1997 r. wprowadziła nowe pojęcie gruntu związanego z działalnością gospodarczą
Przepis art. 5 ust. 3 u.p.io. l. w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. stanowi, iż za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i niezabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a w szczególności:
- 1) grunty pod budynkami produkcyjnymi, magazynami, administracyjnymi, socjalnymi i hotelowymi
- 2) grunty pod budowlami i urządzeniami
- 3) grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, place składowe, zieleńce oraz tereny, na których sal lub mają być realizowane działania inwestycyjne
- 4) grunty wyłączone na cele nierolnicze lub nieleśne
- a. na skutek prowadzonej działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna albo na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej
- b. do czasu przywrócenia tym gruntom charakteru rolniczego lub leśnego.
Z przepisu tego wynika, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika spółki ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie stawia wymogu funkcjonalnego związania gruntu z przedsiębiorstwem, a wyliczenie w punktach od 1 do 4 ma charakter przykładowy.
Pogląd ten znalazł odzwierciedlenie w Uchwale Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2001 r. FPK 3/2000. W uchwale tej Sąd wskazał, że wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są w obecnym stanie prawnym związane z działalnością gospodarczą. Przemawiają za tym wykładnie językowa, historyczna, celowościowa i systemowa przepisu art. 5 us. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten wyraźnie stanowi, iż wszystkie grunty znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy uważa się za związane z działalnością gospodarczą.
Zmiana przepisu, wprowadzona od dnia 1 stycznia 1997 r. świadczy, o tym, że ustawodawca zamierzał znacznie rozszerzyć zakres tego pojęcia, obejmując wyższymi stawkami podatkowymi nowe grunty niesłużące w rzeczywistości do prowadzenia działalności gospodarczej.
Wyliczenie zawarte w punktach 1-4 art. 5 ust. 3 stanowi ustawową wskazówkę interpretacyjną, podając przykłady gruntów związanych z działalnością gospodarczą,. Wskazują one, że wymienione w nich grunty nie muszą być związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (z wyjątkiem pkt.
- 4) i mogą spełniać w przedsiębiorstwie funkcje daleko odbiegające od tej działalności.
W niniejszej sprawie przedmiotowa działka znajduje się w posiadaniu skarżącej spółki, której przysługuje prawo użytkownika wieczystego na oddanej jej w użytkowanie nieruchomości będącej własnością m. W. (fakt ten wynika z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków).
Spełniony jest, więc warunek konieczny posiadania gruntu przez przedsiębiorcę.
W związku z powyższym organ słusznie objął ww. podatkiem od nieruchomości jako grunt związany z prowadzona działalnością gospodarczą
W przedmiocie zarzutu – braku podstaw do ustalenia zobowiązania podatkowego w odniesieniu do ogrodzenia o nr ewid. [...].
Zarzut ten zdaniem Sądu jest niezasadny.
Zgodnie z oświadczeniem spółki ogrodzenie o nr. ewid. [...] zostało faktycznie zlikwidowane w 1995 r., a znalazło się w ewidencji spółki z powodu wadliwego przeniesienia zapisu z ewidencji inwentarzowej przedsiębiorstwa państwowego A.. W opinii spółki nieuprawnione jest, więc określenie podatku dla budowli nieistniejącej w 2001 r.
Twierdzenia te nie znajdują zdaniem Sądu uzasadnienia w aktach sprawy. Organ prawidłowo wskazał, że oświadczenie spółki o wadliwym przeniesieniu wpisu nie zostało potwierdzone żadnym dokumentem. Ustalenia dokonane w toku kontroli podatkowej jednoznacznie wskazują, że środek trwały o nr,. ewid. [...] został wykreślony z rejestru środków trwałych dopiero w lipcu 2001 r. Oparcie przez organ rozstrzygnięcia na dokumentach wytworzonych i przedstawionych przez spółkę należy uznać za uzasadnione. W zestawieniu środków trwałych na koniec 2000 r. spółka wykazał, że umorzenie miesięczne ww. od środka trwałego w 2001 r. będzie wynosiło 40,39 zł. Z faktu tego jednoznacznie wynika, że w 2001 r. spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych od przedmiotowego środka trwałego.
W świetle art. 4 ust. 1 pkt. 2 u.p.i.o.l podstawę opodatkowania stanowi dla budowli - ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, a w przypadku całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W przypadku, gdy środek trwały został zamortyzowany, podstawą obliczenia podatku od nieruchomości jest wartość środka trwałego z dnia, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Po zamortyzowaniu środka trwałego ten nadal istnieje, a ponieważ podatek od nieruchomości jest podatkiem od posiadanego majątku, skarżąca spółka winna go naliczyć zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem, aż do czasu jego fizycznej likwidacji. W przedmiotowej sprawie likwidacja taka miała miejsce w lipcu 2001 r.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.