Uzasadnienie
Skarżący – K.J. pismem z dnia 19 czerwca 2015 r. wniósł skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany ustawie. Jeśli ustawodawca przewidział środek zaskarżenia w odniesieniu do sprawy załatwianej przez organ pierwszej instancji w drodze decyzji, jednym z warunków dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wcześniejsze skuteczne zaskarżenie takiej decyzji w postępowaniu administracyjnym.
W niniejszej sprawie Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. wydaną w pierwszej instancji przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Wskazana decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia odwołania do tego samego organu. Z załączonych akt administracyjnych wynika wprawdzie, że Skarżący pismem z dnia 9 marca 2015 r. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, jednakże z uwagi na nieusunięcie przez niego braków formalnych tego odwołania, Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. pozostawił wskazane odwołanie bez rozpatrzenia.
Stwierdzić trzeba więc, że skoro w postępowaniu przed organem administracji publicznej nie został wyczerpany środek zaskarżenia w postaci odwołania, to skargę na decyzję wydaną w pierwszej instancji przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej należało uznać za niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.