Uzasadnienie
W dniu 3 lipca 2013 r. skarżąca spółka – Y. Sp. z o.o. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2013 r., w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2011 r.
Zarządzeniem z dnia 3 kwietnia 2014 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał pełnomocnika Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 5 sierpnia 2013 r. o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 33.717 zł, doręczonego pełnomocnikowi Skarżącego 16 sierpnia 2013 r., w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi.
Pełnomocnik Skarżącego otrzymał powyższe wezwania 14 kwietnia 2014 r. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Skarżącego przedstawił jedynie informację o złożeniu w dniu 22 kwietnia 2014 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. wniosku o wypłatę kwoty w wysokości 33.717 zł z zajętych w celu zabezpieczenia rachunków bankowych zobowiązanego na podstawie art. 166a § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Postanowieniem z 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę strony skarżącej z uwagi na nieuzupełnienie wpisu w terminie.
Strona skarżąca pismem z 11 czerwca 2014 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu sądowego od skargi. Wraz z wnioskiem strona skarżąca uiściła wymaganą przez sąd kwotę tytułem uzupełnienia wpisu. W uzasadnieniu wskazała, że dopiero 4 czerwca 2014 r. otrzymała postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] maja 2014 r. umarzające postępowanie w przedmiocie wypłaty z zajętych w celu zabezpieczenia rachunków bankowych skarżącej spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Co do zasady, zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej powoływana jako "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Stosownie do przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 cytowanego przepisu). Zatem przywrócenie terminu do dokonania przedmiotowej czynności może nastąpić jedynie przy spełnieniu ustawowej przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie natomiast z § 4 art. 87 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że wniosek strony skarżącej został wniesiony w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. W aktach sprawy znajduje się zaś potwierdzenie uiszczenia wpisu. Zatem skarżąca dokonała czynności, której nie dokonała w przewidzianym terminie. Daje to Sądowi możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.
Wskazać należy, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową, przesłankę przywrócenia terminu. Art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony w takiej sytuacji. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu orzekającego w sprawie. Sąd może zatem uwzględnić wszystkie okoliczności, jakie uzna za istotne (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999 r. o sygn. akt I PKN 273/99).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że przedstawione przez skarżącą okoliczności i twierdzenia uprawdopodobniają brak jej winy w uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu od skargi.
Uznać zatem należy, że skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika spełniła przesłanki wynikające z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.