Uzasadnienie
Skarżący M. W. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na złą sytuację materialną. Jedynym źródłem utrzymania Skarżącego jest świadczenie z ZUS, które po potrąceniu komorniczym wynosi 540 zł. Skarżący mieszka sam, nie otrzymuje żadnej pomocy. Po opłaceniu mediów i innych potrzeb życiowych pozostaje niewiele środków. Na Skarżącym ciąży – solidarnie z byłą żoną – zadłużenie względem Gminy W. w wysokości 130.000 zł. Skarżący nie posiada żadnego majątku.
Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżący wyjaśnił, że nie posiada konta bankowego. Ponownie opisał swoją trudną sytuację materialną. Przedstawił zaświadczenie o pobieraniu renty, o dokonywanych potrąceniach oraz PIT-40A.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając - z punktu widzenia powyższej przesłanki - wniosek Skarżącego referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. O takim rozstrzygnięciu zadecydował m. in. fakt, iż Skarżącemu przyznano już prawo pomocy w analogicznym zakresie. Nastąpiło to na mocy postanowienia WSA we Wrocławiu z 25 sierpnia 2011 r. w sprawie I SA/Wr 928/11. Przedstawioną tam argumentację referendarz sądowy w pełni podziela. Z informacji udzielonych przez Skarżącego wynika bowiem, że źródłem jego dochodów jest renta, która po potrąceniu komorniczym wynosi 540 zł. Kwota ta pozwala właściwie tylko na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych Skarżącego (opłaty za media, wodę, gaz, zakup lekarstw, opału, odzieży, butów). Uznać zatem należało, iż Skarżący wykazał, że nie ma dostatecznych środków na pokrycie kosztów
Sygn. akt III SA/Wa 1920/11 sądowych. W tej sytuacji na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.