Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 czerwca 2008 r. pełnomocnik skarżącej spółki K. S.A. z siedzibą w L. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (data nadania w Urzędzie Pocztowym - 2 czerwca 2008 r.) skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] marca 2008 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w interpretacji indywidualnej, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru strona skarżąca odebrała w dniu 5 maja 2008 r. (karta nr 36 akt administracyjnych).
W powyższej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa prawidłowo pouczono skarżącą o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, który wydał interpretację, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Przedmiotowa skarga została - zgodnie z zarządzeniem z 12 czerwca 2008 r., III KO/Wa 110/08, na podstawie art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") - przekazana do organu, który wydal interpretację w dniu 13 czerwca 2008 r. (data stempla pocztowego - karta nr 55 akt sądowych).
W dniu 18 lipca 2008 r. (data stempla pocztowego - karta nr 28 akt sądowych) organ zwrócił Sądowi skargę, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, o czym - jak już wspominano - skarżącą spółka została prawidłowo pouczona w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W obecnie obowiązującym stanie prawnym brak jest regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz określała czynności jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć sąd.
Z tego też względu za zasadne Sąd uznał przyjęcie poglądu wykształconego na gruncie procedury cywilnej, odnoszącego się do analogicznej sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze. zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Zgodnie ze stanowiskiem wykształconym zarówno w orzecznictwie (por. uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., sygn. III CZP 33/87) jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, C.H. BECK, Warszawa 2002, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) [w:] Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, t. I, Warszawa 2004, s. 684.) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego.
Odpowiednie zastosowanie powyższego rozumowania nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W takiej sytuacji dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym skargi przez sąd administracyjny do organu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi upłynął z dniem 4 czerwca 2008 r. (środa), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie, w tym terminie skarga została co prawda przesłana bezpośrednio do Sądu, lecz jak wywiedziono powyżej data ta nie może być miarodajna dla oceny terminowości jej wniesienia. Dla tego celu należało przyjąć datę przekazania skargi do organu, a ta została nadana w dniu 13 czerwca 2008 r., a więc po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że Sąd wykazując się najwyższą dbałością o interesy Skarżącej, nie był w stanie przekazać jej skargi organowi do dnia 4 czerwca 2008 r., ponieważ przesyłka pocztowa zawierająca skargę dotarła do tutejszego Sądu dopiero w dniu 12 czerwca 2008 r.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 i art. 54 § 1 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.